้าทำสัญญาทับซ้อน ชีวิตนี้คงไม่ได้อยู่สบาย
“แม้เราจะอยู่ในที่ไกลปืนเที่ยงเช่นนี้ แต่กฎที่ควรเป็นก็ยังต้องมี สัญญาขายตัวต้องลงนามให้ชัดเจน ไม่เช่นนั้นหากต่อใปสะใภ้รองของข้าโกรธจนเกิดอะไรกับเจ้าขึ้นมา ข้าจะอธิบายกับคนภายนอกอย่างไร” เย่อวี๋หรานเอ่ยด้วยท่าทีเฉยชา “แต่สัญญาขายตัวนี้ต่างออกไป ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหรือตายก็ยังต้องเป็นทาสที่สามารถถูกซื้อขายได้ และหากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ผู้อื่นจะมาโทษเราไม่ได้”
คำพูดนั้นไม่ต่างกับบอกว่าขอเพียงเจ้ากล้าลงนาม ข้าก็กล้าให้สะใภ้รองของข้าทุบตีเจ้าจนตาย
เปี้ยนชิวอิ่งสูดปากพลางมองหน้าขอความช่วยเหลือจากจูเอ้อร์ “พี่จูเอ้อร์ ข้ากลัว…”
น้ำตาพลันร่วงเผาะจากหางตา ดูน่าสงสารยิ่งนัก
“ไม่ต้องกลัวไป ท่านแม่เพียงล้อเล่น…” จูเอ้อร์อยากจะปลอบใจนาง ทว่าไม่ทันได้กล่าวจบก็ถูกมารดาเอ่ยขัด
“เจ้ารอง ข้าไม่ได้พูดเล่น กฎของสกุลใหญ่เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ไม่ว่าจะรับอนุหรือไม่ และเหล่าอนุจะได้รับการปฏิบัติอย่างไร ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับภรรยาเอก”
จูเอ้อร์อึ้งงัน “ท่านแม่… หากหลิวซื่อปฏิบัติกับนางไม่ดีเล่า?”
“ข้าถึงได้บอกให้นางลงนามในสัญญาขายตัว เผื่อเกิดเหตุจะได้มาโทษหลิวซื่อไม่ได้ อนุถูกฆ่าทิ้งเป็นเรื่องเล็กน้อย” น้ำเสียงเยือกเย็นทิ่มแทงให้ใจหายวาบ
เขานึกไม่ถึงว่าถ้อยคำเหล่านี้จะหลุดมาจากปากมารดา
ไม่เห็นคุณค่าความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง ทำเช่นนี้ยังเป็นคนอยู่หรือ?
หลิวซื่อนั่งอยู่อ
