ท่าทางของคนคนนี้กลับไม่ให้เกียรติเธอเลยแม้แต่น้อย ทำทีอย่างกับคิดว่าสามารถควบคุมเธอได้ยังไงยังงั้น แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอโมโหได้ยังไง?
หากจะขอร้องคนอื่นก็ต้องอ้อนวอนอย่างจริงใจสิ!
“เจ้านายของผมมีสถานะพิเศษมาก เวลาออกไปไหนมาไหนก็มีแต่แฟนคลับตามติด และต้องมีบอดี้การ์ดคุ้มกันตลอดเวลา แล้วเขาจะออกมาพบคุณได้ยังไง” เติ้งหลงสีหน้าดูไม่ดีเล็กน้อย
“คุณคงไม่รู้สินะว่าเจ้านายของพวกเราคือใคร เจ้านายของพวกเราก็คือซูเปอร์สตาร์หญิงที่กำลังมาแรงชื่อ หวังซิน!”
เขาเน้นย้ำสองคำสุดท้ายเป็นพิเศษ ขณะหรี่ตามองเฝ่ยไป๋ลู่ รอดูเธอหน้าถอดสี
“ใครอะ ไม่รู้จัก”เฝ่ยไป๋ลู่สะบัดผม พอดีกลับที่มีเพื่อนบ้านเดินผ่านมา “ป้าหลี่คะ คุณรู้จักซูเปอร์สตาร์หญิงที่กำลังดังอย่างหวังซินไหมคะ?”
“ไม่รู้จักนะ เธอดังมากไหม เล่นละครเรื่องอะไรล่ะ? เสี่ยวฮวาที่ดังในยุค 90 ก็ยังมาแรงอยู่นะ” ป้าหลี่ถามสามคำถามรวด จนเติ้งหลงหน้าเจื่อน
เฝ่ยไป๋ลู่ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ฉันก็ไม่รู้จักเหมือนกัน แต่คนคนนี้มาขวางฉัน แล้วบอกว่าตัวเองเป็นเลขาของหวังซิน…”
ป้าหลี่มองเติ้งหลงอย่างระมัดระวัง “แกเป็นพวกนักต้มตุ๋นใช่ไหม ใช้ตัวตนของดาราหญิงมาหลอกแฟน ๆ ที่ไม่รู้จักหวังซิน รีบไปเลยนะ ถ้ายังไม่ไปฉันจะแจ้งตำรวจ” พูดจบ หญิงชราก็รีบเอาโทรศัพท์ออกมา
เติ้งหลงกลัวว่าถ้าตำรวจมาหวังซินจะโดนหางเลขไปด้วย จึงทำได้แค่โมโหแล้วจากไป
“เสี่ยวเฝ่ยเอ๋ย ถ้าเจอคนโรคจิตแบบนี้
