ได้ถึงโทสะกลุ่มหนึ่งด้วยเช่นกัน อยากจะปรี่เข้าไปถามว่าบุรุษที่รังแกนางเป็นใคร ทว่านึกถึงเกียรติของนางแล้วก็กดกลั้นอารมณ์ไว้
นางกลับมาจนถึงตอนนี้แล้วไม่พูดกับพวกเขา เห็นทีคงไม่หวังให้พวกเขารู้ ไม่หวังให้พวกเขากังวลใจ กระนั้นตอนนี้นางตั้งครรภ์แล้ว ไม่ช้าก็เร็วคนในตระกูลล้วนต้องรู้ ถึงตอนนั้นแล้วทุกคนจะมองนางอย่างไร?
พอคิดถึงตรงนี้ พวกเขาต่างก็กำหมัดแน่น บุรุษที่รังแกนางผู้นั้นทำให้นางต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ตามลำพัง สมควรตายอย่างแท้จริง!
สามคนเก็บกลิ่นอาย ไม่ได้เดินเข้าไป กลับมองหน้ากันแล้วเดินตามกันออกไป
ด้านในเรือน หวันเหยียนสือซานถลึงตามองหวันเหยียนเชียนหวา ถามอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง “ลูกของจวินเจวี๋ยซางหรือ”
หวันเหยียนเชียนหวาเหล่มองเขา “ไม่ใช่ลูกเขาแล้วจะเป็นลูกใคร”
“เจ้า…เจ้ากล้าหลับนอนกับเขา อีกทั้งยังตั้งครรภ์ลูกของเขาอีก?” เขาเดินไปมาอยู่ในเรือนด้วยความกังวล สองมือถูกัน จากนั้นกลับมาถึงตรงหน้านาง ถามอย่างจริงจังว่า “เขารู้หรือไม่”
“เขาเพียงรู้ว่าข้าหลับนอนกับเขา ไม่รู้ว่าข้าตั้งครรภ์ลูกของเขา” หวันเหยียนเชียนหวากล่าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน อีกทั้งหยิบบ๊วยเขียวเม็ดหนึ่งขึ้นมากิน
