กอาจิ่ว รอถึงบ้านแล้วท่านก็หาเวลากินเข้าไปนะ!”
“จิ๊ๆ หากวันนี้ข้าไม่พูด เจ้าคงคิดไว้ว่าถึงบ้านแล้วค่อยมอบให้ข้าใช่หรือไม่” หวันเหยียนสือซานส่งเสียงจิ๊ๆ หยิบขวดใบนั้นมาเปิดและเทออกดู เพียงมองครั้งเดียวเขาก็ตาเป็นประกายแล้ว “เฟิ่งจิ่วใจกว้างทีเดียว” เขาพูดแล้วรีบเก็บโอสถทันที
หลังจากกินอาหารที่โรงเตี๊ยม พวกเขาก็คุมกระบี่มุ่งหน้าไปยังที่ตั้งของตระกูลหวันเหยียน
เทียบกับตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องบน ตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องล่างถือเป็นตระกูลที่สันโดษ ไม่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไปเท่าไร สถานที่ตั้งของตระกูลไม่ได้อยู่ใจกลางเมืองที่คึกคักรุ่งเรือง อีกทั้งยังอยู่กลางป่าลึก อย่างไรเสียตระกูลหวันเหยียนก็เป็นตระกูลที่ควบคุมผี อยู่กลางป่าลึกย่อมเหมาะสมยิ่งกว่าอยู่แล้ว
การกลับมาครั้งนี้ หวันเหยียนเชียนหวาไม่คิดอยู่ที่ตระกูลนาน หนึ่งเพราะปราณหยินที่ตระกูลค่อนข้างหนาหนัก ไม่ส่งผลดีกับการตั้งครรภ์ของนาง สองเพราะต่อให้นางจะเป็นคนกล้าบ้าบิ่น แต่คาดว่าคนที่บ้านต้องไล่ถามแน่ว่าพ่อของเด็กเป็นใคร
ดังนั้นนางจึงตั้งใจกลับมาเยี่ยมเยียนเท่านั้น พักอยู่สักสองสามวันค่อยจากไป จากนั้นก็ลงหลักปักฐานในเมืองที่
