อสู้อย่างเต็มกำลัง จึงพุ่งไปข้างหน้าคิดช่วยเหลือ ใครเล่าจะรู้เงาร่างเพิ่งเคลื่อนไปก็ถูกบุรุษอายุสามสิบกว่าคนหนึ่งขวางไว้แล้ว
“ฮ่าๆๆๆๆ! จริงหรือ เช่นนั้นพวกข้าเอาชีวิตของเจ้าไปก่อนแล้วกัน ดูซิว่าใครจะช่วยเจ้าได้!”
แสงเย็นยะเยือกวาบผ่านตรงหน้า กระบี่ยาวแหลมคมเหวี่ยงเข้าใส่คอเขา คนตระกูลหวันเหยียนพลันร้องขึ้นด้วยความตกใจ “เฟิงเอ๋อร์!”
เด็กหนุ่มเพียงรู้สึกว่าจิตสังหารกระหายเลือดจู่โจมมาถึงคอ ไอสังหารกลุ่มนั้นหนาวยะเยือกยิ่งกว่าปราณหยินของเขา แม้ปราณกระบี่ที่อยู่บนกระบี่คมยังไม่กรีดถึงคอเขา แต่เขาก็ตกใจเสียจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แล้ว ถูกพลังของอีกฝ่ายตรึงไว้โดยสิ้นเชิง
พริบตานั้นทุกคนคล้ายกับหัวใจหยุดเต้น ราวกับถูกมือใหญ่บีบหัวใจเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น ก่อนที่เงาร่างสีแดงสายหนึ่งจะแฉลบเข้ามาไม่ต่างจากวิญญาณ
เด็กหนุ่มรู้สึกว่ามีคนดึงร่างตนเอง ปลายจมูกได้กลิ่นปราณที่น่าพึงใจและคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งสายหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นขณะอยู่ในอ้อมกอดคนคนนั้น เมื่อมองเห็นแล้วเขาก็อึ้งงันไป
หวันเหยียนเชียนหวาเหวี่ยงคนออก สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง ปราณพลังวิญญาณพุ่งออกไป ต้านกระบี่ยาวในมืออีกฝ่ายแล้วค่อยจู่โจมออกไปอี
