เหลิ่งซวง ข้านอนไม่หลับ ข้าอยากไปนอนกับท่านพ่อและท่านแม่”
เมื่อฟังวาจานั้น เหลิ่งซวงมองห้องข้างหลังครั้งหนึ่ง “ท่านพ่อท่านแม่เจ้าหลับไปแล้ว เจ้ากลับไปนอนที่ห้องของตนเองเถอะ!” โชคดีที่นางได้ยินเสียงข้างในแล้วกางเขตอาคมกั้นเสียงให้พวกเขา ไม่เช่นนั้นหากห้าวเอ๋อร์ได้ยินเข้าอาจคิดว่าข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่!
นึกถึงเรื่องที่นายหญิงและเจ้าตำหนักกำลังทำอยู่ข้างใน บนใบหน้าเย็นชาของเหลิ่งซวงพลันไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา นางกระแอมเสียงหนึ่งแล้วกล่าวห้าวเอ๋อร์อีกครั้ง “เด็กดี กลับไปนอนเถอะ!”
ห้าวเอ๋อร์มองห้องที่ปิดสนิทพลางกะพริบตา ถามด้วยความสงสัยว่า “ห้าวเอ๋อร์นอนไม่หลับ เหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่ถึงได้นอนเร็วขนาดนี้”
เหลิ่งซวงฟังแล้วไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรไปชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้นก็เห็นเหลิ่งหวาและตู้ฝานเดินมาพอดี นางเรียกเสียงหนึ่ง “พวกเจ้ามาทางนี้หน่อย พาห้าวเอ๋อร์กลับไปพักผ่อนที่ห้องที”
สองคนสบตากันก่อนเดินเข้ามา มองห้องที่วางเขตอาคมกั้นเสียงเอาไว้แล้วมองเหลิ่งซวง ฝ่ายตู้ฝานยิ้มถามว่า “พวกนายหญิงหลับแล้วหรือ”
“อืม หลับแล้ว พวกเจ้าพาห้าวเอ๋อร์ไปพักผ่อนเถอะ! อย่าให้เขารบกวนพวกนายหญิงเลย” เหลิ่งซวงเ
