ดมองหวันเหยียนเชียนหวาด้วยความประหลาดใจและยากจะเชื่อไม่ได้
“เจ้าคิดทำอะไร”
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขา “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันง่ายๆ หรอกหรือ ทำถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังมองความคิดของข้าไม่ออกหรืออย่างไร เช่นนั้นทำแบบนี้เล่า” สิ้นเสียงนั้น มือข้างหนึ่งของนางเคลื่อนมาถึงหน้าอกของเขา พลังปราณที่ฝ่ามือสั่นสะท้านในทันที เสื้อผ้าบนกายเขากลายเป็นชิ้นๆ กระจายอยู่บนเตียง…
“เจ้า!”
สีหน้าของจวินเจวี๋ยซางเปลี่ยนไปแล้ว เสื้อผ้าบนร่างถูกสั่นสะเทือนจนสลายไป สองแขนสองขนถูกมัดไว้กับเสาเตียงทั้งสี่ เขาพยายามออกแรงดึง มีเพียงแรง แต่ไม่มีพลังวิญญาณ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไร ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก!” เขาตวาดเสียงทุ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำเช่นกัน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่คาดคิดว่านางจะบ้าบิ่นเช่นนี้…
เรื่องพรรค์นี้ เป็นเรื่องที่สตรีทำได้หรือ นี่เป็นเรื่องที่บุรุษต่างหากถึงจะกล้าทำ!
“ร้อนใจอะไร นี่ยังไม่ทันเริ่มเลยนะ”
หวันเหยียนเชียนหวามองสีหน้าเขียวๆ ของเขา ยกยิ้มที่มุมปากด้วยความปีติอย่างอดไม่ได้ “ความสนุกยังมาไม่ถึง!”
……….
