ุราอยู่ตรงนี้ตามลำพัง พี่สาวเจ้าไปแล้วหรือ” โม่เฉินเดินเข้ามา เดิมทีเขาต้องกลับไปพักผ่อนที่เรือนแล้ว แต่เห็นนางเข้าจึงเดินมาที่ศาลา
เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงนั้นแล้วก็หันไปมองคราหนึ่ง เมื่อเห็นเขาย่อมยิ้มก่อนกล่าวว่า “พี่สาวข้าเพิ่งไป นางมีธุระต้องจัดการ ไม่อาจอยู่นานได้” นางพูดพลางหยิบจอกจากในห้วงมิติออกมาอีกหนึ่งจอก จากนั้นก็รินสุราให้เขาจอกหนึ่ง “ชิมดูสิ”
โม่เฉินนั่งลงฝั่งตรงข้าม ยกจอกสุราขึ้นจิบสุราเบาๆ คำหนึ่ง เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “สุราวิญญาณนี้ไม่เลว”
“ข้าเก็บเอาไว้คนเดียว” นางยิ้มพลางกะพริบตา “ข้าไม่นำออกมาให้คนทั่วไปดื่มหรอกนะ”
เห็นนางที่อยู่ตรงหน้ายิ้มแย้มเช่นนี้ ในดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มบนใบหน้าของโม่เฉินก็พลันชัดเจนขึ้นอีกหลายส่วน “เห็นทีข้าจะไม่ใช่คนธรรมดาในสายตาเจ้า ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ดื่มสุราวิญญาณที่เจ้าเก็บเอาไว้คนเดียวเช่นนี้”
โม่เฉินเขย่าสุราในจอกอย่างเบามือ ถอนสายตาออกจากใบหน้านาง ก้มมองไปยังจอกสุรา “เดี๋ยวจะกลับโลกเบื้องล่างกับพวกเจ้าแล้ว พูดขึ้นมาแล้วข้าก็เพิ่งรู้สึกว่าไม่ได้กลับไปเยี่ยมที่บ้านนานแล้วเหมือนกัน ทั้งยังต้องกลับไปเยี่ยมอาจารย์ของข้าอีกด้วย”
……….
