เอง
ห้าวเอ๋อร์รับคำแล้วเดินไปข้างนอก เฟิ่งจิ่วก็ไปรออยู่ข้างนอกเช่นกัน พลางสั่งสาวใช้ที่คอยท่าอยู่นอกเรือนให้ไปเตรียมอาหารเช้า ไม่นานนักห้าวเอ๋อร์ก็เดินออกมาแล้วยื่นมือไปจับมือเฟิ่งจิ่วไว้
“ไปเถอะ! พวกเราไปกินข้าวที่เรือนหลักกัน พ่อเจ้ากับท่านน้าล้วนอยู่ที่นั่น” เฟิ่งจิ่วกล่าว พาเขามุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก
กลางเรือนหลัก สาวใช้จัดวางโจ๊กไว้แล้ว ปกติแล้วพวกเขากินอาหารเช้าอย่างเรียบง่าย เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับกวนสีหลิ่นสองคนนั่งสนทนากันระหว่างรอพวกเฟิ่งจิ่วมา
“ถึงตอนนั้นแล้วเจ้ากลับไปกับพวกเฟิ่งจิ่ว ส่วนข้ายังต้องไปเตรียมของบางอย่าง อาจจะกลับไปทางนั้นช้าหน่อย เรื่องแต่งงานต้องรบกวนพวกเจ้าแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าวกับกวนสีหลิ่น
ฟังดังนั้นแล้วกวนสีหลิ่นก็หัวเราะเสียงดัง “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง งานแต่งของเจ้า ข้าย่อมจัดการให้ด้วยตนเอง เมื่อกลับไปแล้วข้าจะให้พวกพ่อบุญธรรมเลือกฤกษ์ดีไว้ให้พวกเจ้า”
“ขอบคุณมาก” เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้มที่มุมปาก อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
“อรุณสวัสดิ์!” เสียงของโม่เฉินดังมา สองคนในเรือนมองไปทางเขา เห็นเขายังคงสวมชุดสีขาว ทั่วกายมีแต่กลิ่นอายเซียน
กวนสีหลิ่นลุกขึ้นยืน ยิ้มพลางกล่าวว่า “
