ู่ ดังนั้นหลังจากพบเขาแล้วนางจึงไม่รู้สึกว่าเขาไม่มีใจให้พี่สาวนาง
หวันเหยียนเชียนหวาฟังอย่างอึ้งงัน ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่
“ท่านพี่ ข้าคิดว่าเขาไม่เหมือนไม่มีใจให้ท่าน จากสายตาของข้า เขาน่าจะรักท่านแล้ว เพียงแต่ยังไม่รู้หัวใจตนเอง” เฟิ่งจิ่วถอนหายใจเสียงเบา มองอีกฝ่ายที่อึ้งงันจนใจลอย “คนที่ท่านรักไม่ใช่คนธรรมดา เขาคือหัวหน้าพรรคเริงรมย์ ผู้ฝึกบำเพ็ญที่อายุมากกว่าท่านไม่รู้ตั้งเท่าไร ความลำบากที่ขวางอยู่ระหว่างพวกท่านมีมากมายนัก อยากเอาชนะให้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ข้าไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ยพร้อมสีหน้าเย็นชา เบนสายตามองไปที่อื่น
ได้ยินดังนั้นเฟิ่งจิ่วก็ยิ้มออกมา ตอบนางพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน “ใช่ๆ ท่านไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว เป็นเขาที่รักท่าน แต่กลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร ท่านนี่นะ อย่าไปสนใจเขาเลย ให้เขาถูกจิตมารทำให้ทรมานไปเถอะ! ใครใช้ให้เขาทำให้ท่านเสียใจกันเล่า ใช่หรือไม่”
หวันเหยียนเชียนหวามีสีหน้าเย็นชา นางไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ได้ยินเฟิ่งจิ่วพูดว่าจิตมารทำให้ทรมานแล้ว แววตาของนางพลันวูบไหวขึ้นมา
……….
