“คุณชายโม่เฉินมา ตอนนี้อยู่ในเรือนขอรับ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อฟังจบแววตาก็พลันวูบไหว ดวงตาลึกล้ำมองไปในเรือนข้างหน้า เม้มปากไม่พูดจา ฝ่ายเฟิ่งจิ่วนั้นรู้สึกยินดีอยู่บ้าง “โม่เฉินมาหรือ มาเมื่อไร เหตุใดไม่เรียกพวกข้า” นางพูดพลางจูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินไปข้างหน้า
เหลิ่งหวาผ่อนฝีเท้า กวักมือเรียกสาวใช้คนหนึ่งมาสั่งงานก่อนจะเดินไปข้างใน เขาไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เรือน เพียงยืนอยู่ข้างนอกเรือนเท่านั้น
โม่เฉินที่กำลังดื่มชาอยู่ในเรือนยังไม่ทันเห็นเฟิ่งจิ่ว ก็ได้ยินเสียงของนางดังมาก่อนแล้ว พอได้ยินเสียงนาง เขาที่กำลังดื่มชาพลันหยุดชะงัก ดวงตาสีดำขลับทอประกาย ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ประกายนั้นก็จางหายไปไม่เห็นแล้ว
เขาหมุนกายมา เห็นสองคนจูงมือเดินเคียงข้างกันเข้ามา ปากก็เผยรอยยิ้ม “โม่เจ๋อ อาจิ่ว ไม่พบกันนานเลย”
……….
