่งหวาอุ้มเขาเดินไป ออกจากจวนตระกูลเฟิ่งไปอย่างไร้สุ้มเสียง
เห็นเด็กชายถูกส่งออกจากจวนไปเช่นนี้ กวนสีหลิ่นชะงักงัน “เสี่ยวจิ่ว เจ้าวางใจให้เด็กอย่างเขาอยู่ข้างนอกสิบวันเชียวหรือ คงไม่เกิดเรื่องอะไรกระมัง”
เฟิ่งจิ่วเดินออกมา ยืนอยู่ที่ลานกว้าง “ข้าให้หลัวอวี่ตามไปอย่างลับๆ แล้ว สิบวันนี้มีเขาคอยจับตาดูย่อมไม่มีทางเกิดเรื่อง”
นางพูดแล้วก็ถอนหายใจออกมา “ท่านพี่ ชาติกำเนิดของห้าวเอ๋อร์ไม่ธรรมดา อันตรายที่เขาต้องเผชิญหลังจากนี้ไม่ได้น้อยไปกว่าการอยู่ข้างกายพวกข้า สุดท้ายก็ต้องมีสักวันที่เขาต้องกลับไปอยู่กับบิดามารดาแท้ๆ เมื่อให้เขากลับไปแล้ว พวกข้าจะไม่ได้คอยปกป้องอยู่ข้างๆ เขาอีก จึงทำได้แค่สอนให้เขารู้จักคนและแก้ปัญหาเฉพาะหน้า มีแค่ทำเช่นนี้เขาถึงจะรอดพ้นจากอันตรายในอนาคตได้”
แววตาของกวนสีหลิ่นวูบไหวเมื่อฟังจบ เขามองเฟิ่งจิ่วด้วยสีหน้าอาวรณ์ “ผ่านเรื่องลำบากด้วยการทำด้วยใจเช่นกัน”
……….
