ต้องจากที่นี่ไปใช่หรือไม่” เขาถามด้วยความอยากรู้
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้มถาม “เจ้าอยากไปจากที่นี่หรือไม่”
ห้าวเอ๋อร์กะพริบตา คิดก่อนตอบ “ข้าอยากอยู่กับท่านพ่อแล้วก็ท่านแม่ พวกท่านไปที่ไหน ห้าวเอ๋อร์ก็จะไปที่นั่น”
เมื่อได้ยินดังนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อพลันถอนใจ ลูบศีรษะเขา “ดึกมาแล้ว เจ้ากลับไปนอนเถอะ! เมื่อตื่นขึ้นมา พรุ่งนี้ก็จะได้พบแม่เจ้าแล้ว”
ทันทีที่ฟังจบ เขาพลันตาเป็นประกาย “ดี เช่นนั้นท่านพ่อจะกลับไปนอนด้วยหรือไม่”
“เจ้ากลับไปก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะกลับไป” เขาบอก “ไปเถอะ!”
“อืม” ห้าวเอ๋อร์ตอบรับ คราวนี้ค่อยเดินไปทางถ้ำ
หลังจากห้าวเอ๋อร์ไปแล้ว ราชาโอสถลูบเคราและเดินมาพร้อมรอยยิ้ม “ในที่สุดเด็กคนนี้ก็บรรลุขั้นพลังแล้ว ไม่รู้ว่านางจะอยู่ในระดับราชันเทพขั้นใด” เขาพูด มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อก่อนถาม “เจ้ามีเรื่องในใจหรือ”
“ข้ากำลังคิดว่าหากไปจากหุบเขาราชาโอสถแล้ว ห้าวเอ๋อร์จะเป็นอย่างไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อถอนหายใจ “แม้ไม่ใช่เด็กที่เป็นลูกแท้ๆ ของพวกข้า แต่ก็เลี้ยงดูอยู่ข้างกายมาห้าหกปีแล้ว หากจากไปก็คงอาลัยอาวรณ์แน่นอน”
……….
