วันเหยียนเชียนหวาไม่ได้ไปมองจวินเจวี๋ยซางที่ไม่ได้สติ แค่นั่งลงเงียบๆ ข้างเปลวไฟ มองเปลวไฟอยู่อย่างนั้น ในห้วงสมองนึกถึงคำพูดที่เขาพูดกับนางเมื่อห้าปีก่อน ไปจนถึงสายตาเรียบนิ่งเย็นชานั้น
ระยะเวลาห้าปีขจัดความรู้สึกเมื่อตอนนั้นไปแล้ว คนที่ไม่ได้พบกันนานถึงห้าปี นางคิดว่าจะถูกลบไปจากสมองแล้ว ทว่าวันนี้ได้พบกันอีกครั้ง ภาพมากมายในอดีตก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
นางกลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะมองที่ร่างจวินเจวี๋ยซางซึ่งไม่ได้สติ เห็นเหงื่อผุดออกจากหน้าผากเขา ตอนหัวคิ้วขมวดเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม นางลังเลก่อนจะยื่นมือไปจับชีพจรให้เขา
เมื่อจับชีพจรดูแล้ว นางรู้ว่าอาการของเขาไม่ค่อยสู้ดีอย่างแท้จริง บอกว่ากินโอสถไปแล้ว แต่ดูจากสภาพของเขาแล้วน่าจะไม่เป็นผลโดยสิ้นเชิง นางจ้องจวินเจวี๋ยซางครั้งหนึ่ง ก่อนจะหยิบโอสถที่เฟิ่งจิ่วมอบให้นางออกมา จากนั้นยัดใส่ปากเขาไปเม็ดหนึ่ง
ข้างนอก แม้ชายวัยกลางคนออกไปแล้ว ทว่าไม่ได้เดินไปไกล เขานั่งลงที่ปากถ้ำ ขณะเดียวกันก็มองเข้าไปข้างในอยู่เรื่อยๆ ตอนเห็นหวันเหยียนเชียนหวาหยิบโอสถออกมาป้อนให้หัวหน้าพรรค เขาก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
สำหรับหวันเหยียนเชียนหวาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้อง
