กังวลหรือระวัง จะกลัวก็แต่นางจะไม่ยอมทำอะไรเลย ไม่สนใจอะไรเลย แต่ดูจากท่าทางของนางแล้ว ในใจของนางน่าจะยังมีหัวหน้าพรรคของพวกเขาอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้นางเดินทางลำพังถึงห้าปีเช่นนี้
หลังจากป้อนโอสถให้จวินเจวี๋ยซางแล้ว นางเตรียมชักมือกลับ กระนั้นจวินเจวี๋ยซางกลับจับมือนางไว้ เมื่อมองมือของเขา แววตานางวูบไหวเล็กน้อย มองคนที่ไม่แม้กระทั่งจะลืมตาครั้งหนึ่ง พร้อมกันนั้นก็ออกแรงเล็กน้อยหมายชักมือกลับ
กระนั้น ถึงเขายังคงไม่ได้สติ เรี่ยวแรงของเขากลับมีมหาศาล ชักมือที่ถูกเขาจับเอาไว้กลับมาไม่ได้โดยสิ้นเชิง หวันเหยียนเชียนหวามุ่นคิ้ว ออกแรงที่มืออีกครั้ง ชักมือกลับอย่างแรง ก่อนนั่งลงข้างๆ ด้วนสีหน้าเย็นชา ไม่มองเขาอีกแม้แต่ครั้งเดียว
ยิ่งดึกขึ้นเท่าไร ราตรีกาลยิ่งเงียบสงัดมากกว่าเดิม แม้หวันเหยียนเชียนหวาหลับตาพักผ่อน แต่นางไม่ได้ปล่อยวางเลิกระแวง ด้วยเหตุนี้ตอนฟ้าสว่างขึ้น นางจึงลืมตาขึ้นมาเช่นกัน
“ฟ้าสางแล้ว ประคองเขาออกมา!” หวันเหยียนเชียนหวามาถึงหน้าถ้ำ สะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง ก่อนที่เรือเหาะลำหนึ่งจะปรากฏอยู่ตรงหน้า
ตอนทุกคนเห็นเรือเหาะลำนั้น ต่างคนต่างก็ตา
