วหน้าพรรค เมื่อคืนคุณหนูหวันเหยียนป้อนโอสถให้ท่านแล้ว ท่านจับมือนางทั้งคืนไม่ยอมปล่อยเลย”
ทันทีที่ได้ฟัง ขนตาของดวงตาที่หลุบลงสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงหลับตาลงอย่างช้าๆ
“ผู้อาวุโสสวี หัวหน้าพรรคฟื้นแล้วหรือ” ศิษย์ข้างนอกได้ยินเขาพูดว่าหัวหน้าพรรคฟื้นแล้ว จึงเข้ามาลองสอบถามดู
“หัวหน้าพรรคพักผ่อนก่อน ข้าจะออกไปบอกคุณหนูหวันเหยียนกับเหล่าศิษย์สักหน่อย พวกเขาจะได้ไม่เป็นกังวล” ชายวัยกลางคนเอ่ย ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป
ข้างนอก ตอนหวันเหยียนเชียนหวาซึ่งยืนอยู่ที่หัวเรือเหาะได้ยินว่าจวินเจวี๋ยซางฟื้นแล้ว นางกระชับมือที่ถือจอกสุราแน่นขึ้นหลายส่วน
“หัวหน้าพรรคฟื้นแล้ว สดชื่นไม่น้อย พวกเจ้าห้ามไปรบกวนเขา แยกย้ายกันไปเถอะ!” ชายวัยกลางคนเอ่ยกับศิษย์ที่ล้อมอยู่ข้างนอก บอกให้พวกเขาไปข้างหน้า พร้อมกันนั้นตนเองก็เดินไปทางหัวเรือ มุ่งหน้าไปหาหวันเหยียนเชียนหวา
“คุณหนูหวันเหยียน หัวหน้าพรรคฟื้นแล้ว ท่านจะเข้าไปดูหน่อยหรือไม่” ชายวัยกลางคนถาม สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของนาง ตอนเห็นสายตาเย็นชาของนางมองมา เขายิ้มแห้งๆ ทันที
“ถือว่าข้าไม่ได้พูด ถือว่าข้าไม่ได้พูด” เขาหัวเราะแหะๆ ก่อนจะถอยไป
ในห้องโดย
