สาร จวินเจวี๋ยซางที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ผ่านไปสักพักเขาถึงหลับตานอนหลับไป
หลังจากเรือเหาะอยู่บนท้องฟ้าได้สองวันก็เห็นสำนักดาราครามเซียนอยู่ใกล้ๆ แล้ว หวันเหยียนเชียนหวาจึงกล่าวกับชายวัยกลางคนว่า “ตอนนี้หัวหน้าพรรคของพวกเจ้าฟื้นแล้ว ร่างกายก็ฟื้นตัวแล้ว ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากสำนักดาราครามเซียน พวกเราแยกทางกันตรงนี้เถอะ!”
ครั้นได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนก็ชะงักไป “คุณหนูหวันเหยียนไม่กลับสำนักดาราครามเซียนด้วยกันหรือ เหตุใดถึง…”
“ข้ายังมีธุระอยู่บ้าง ไม่รีบกลับไป” หวันเหยียนเชียนหวาพูด หมุนกายไปแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก เพียงคุมเรือเหาะแล้วเหาะลงไปข้างล่าง
ชายวัยกลางเห็นแล้วรีบไปที่ห้องโดยสาร “หัวหน้าพรรค คุณหนูหวันเหยียนบอกว่านางต้องการแยกทางกับพวกเรา ไม่ไปสำนักเซียนกับพวกเราแล้ว”
“อืม” หัวหน้าพรรคตอบรับเสียงหนึ่ง เขาที่นั่งพิงหัวเตียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า
“หัวหน้าพรรคจะไปหาคุณหนูหวันเหยียนหรือ” ฟื้นขึ้นมาสองวันแล้ว โดยสารเรือเหาะลำเดียวกัน แต่สองคนกลับไม่ยอมพบหน้ากัน น่าแปลกเสียจริงๆ
……….
