บทที่ 847 ช่างน่ารังเกียจ
หลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อสังหรณ์ใจไม่ดี
มีท่านแม่อยู่ด้วยกฎย่อมเป็นกฎ ทว่าเมื่อนางไม่อยู่ สิ่งที่เรียกว่ากฎกลับกลายเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น
ด้านจูอู่ที่อยู่ด้านหลังลากจูซื่อไปหาจูต้าเพื่อหารือเรื่อง ‘การรับอนุ’
แม้จูเหล่าโถวจะเอ่ยปากออกมาแล้วว่าต้องการรับอนุ ทว่าพวกเขายังรู้สึกว่าเรื่องหนึ่งยังต้องรอให้มารดากลับมาเสียก่อน
“ยังจัดพิธีรับอนุไม่ได้ตอนนี้ เราควรยื้อเวลาไปให้นานที่สุด เพราะเมื่อจัดขึ้นแล้วย่อมยากที่จะปฏิเสธในภายหลัง” จูอู่เอ่ย “ขอเพียงชะลอออกไปได้ บางทีเมื่อท่านแม่กลับมาแล้วอาจมีหนทางอื่น ทั้งยังฉวยโอกาสนี้หาเบาะแสว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่… ข้ารู้สึกว่าเรื่องที่เปี้ยนชิวอิ่งผู้นั้นตั้งท้องดูไม่ชอบมาพากล”
จูต้ากับจูซื่อพยักหน้าเห็นด้วย
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงรับหน้าที่กลับไป ‘บอก’ ให้ภรรยาของตนเอง ‘ยื้อ’ พิธีรับอนุออกไป
หลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อนึกไม่ถึงว่าสามีตนเองนอกจากจะไม่เห็นด้วยกับการรับอนุแล้ว ยังต้องการ ‘ดิ้นรน’ อย่างถึงที่สุด ในเมื่อเป็นเช่นนั้นพวกนางก็ไม่มีปัญหาและทำตามแต่โดยดี
ในเวลาเดียวกัน พวกนางก็ต้องการเอาใจหลิวซื่อด้วย ช่วงนี้ให้นางได้สบายใจเสียหน่อยและอยู่ไฟให้ครบเดือน ดูลัวเองและลูกชายให้ดี บางทีเมื่อท่านแม่กลับมา เรื่องนี้อาจพลิกผันก็เป็นได้
ทว่าหลิวซื่อบอกอย่างไม่คาดหวังนัก “นอกเสียจากนางจะไม่ได้ท้อง ไม่อย่างนั้นต่อให้ท่านแม
