บทที่ 846 นางตั้งท้องแล้ว หากไม่รับจะทำอย่างไร
จูต้าได้ยินคำของจูอู่จึงโพล่งถาม “เช่นนั้นเจ้าคิดว่าควรจัดการเรื่องนี้อย่างไร เจ้าห้า”
“ข้า…” จูอู่เหลือบมองจูเอ้อร์กับเปี้ยนชิวอิ่งแล้วครุ่นคิดโดยเร็ว “ข้าคิดว่าตอนนี้ควรสนใจว่าแม่นางเปี้ยนท้องจริงหรือไม่ พี่สะใภ้รองอยู่ไฟยังไม่พ้นเดือนดี นางกลับตั้งท้องทั้งที่เกิดเรื่องเพียงครั้งเดียว มันเร็วเกินไป…”
“พี่จูอู่ ท่านหมายความว่าอย่างไร?” เปี้ยนชิวอิ่งท้วงทั้งน้ำตา “ท่านสงสัยว่าลูกในท้องข้าไม่ใช่ลูกของพี่จูเอ้อร์ หรือจะบอกว่าข้าโกหกกันแน่ คิดว่าข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรือ ข้าไม่ได้เป็นสาวน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เดือนนี้มีสิ่งใดในตัวเปลี่ยนไปหรือไม่ มีหรือข้าจะไม่รู้ตัวเอง”
นางคว้าเสื้อจูเอ้อร์พร้อมท่าทีตื่นตระหนกระคนหวาดกลัว บ่งบอกว่าตนสะเทือนใจเพียงไหน
หากนางไม่ได้ ‘หวั่นใจ’ จริง ๆ และไม่รู้จะทำอย่างไร คงไม่พูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนมากมายเพียงนี้
“ฮือฮือฮือ… ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าต้องรวบรวมความกล้ามากมายเพียงไหนเพื่อพูดเรื่องนี้กับพวกท่าน แต่ท่านกลับกังขาในตัวข้า…”
ยิ่งนางร่ำไห้ก็ยิ่งฟูมฟาย แทบจะซบทั้งตัวในอ้อมแขนของจูเอ้อร์
“นี่ ทำไมพวกท่านถึงได้บีบคั้นนางนัก” จูเอ้อร์รีบพูดปกป้องนาง “แม่นางเปี้ยนเป็นคนเช่นนั้นหรือ ลืมไปแล้วหรือว่านางช่วยเหลือครอบครัวเราเรื่องต้นพริก”
จูเหล่าโถวเองก็ออกหน้าช่วยเช่นกัน “ใช่แล้ว เจ้าห้า เจ้านี่เหลือเกินจร
