ิง ๆ ท้องจริงหรือไม่นางจะไม่รู้เชียวหรือ อีกอย่างกฎตายแต่คนเป็น แม่เจ้าสร้างกฎนี้ขึ้นเพราะกลัวจะเกิดเรื่องกับครอบครัว เกิดเรื่องขึ้นแล้วจึงทำตามกฎนี้ไม่ได้ เราต้องคิดหาทางใหม่…”
“ท่านพ่อ เจ้าห้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เขาเพียงรอบคอบและต้องการความมั่นใจเท่านั้น” จูซื่อเอ่ย “แล้วที่ท่านบอกว่าไม่อาจทำตามกฎของท่านแม่หมายความว่าอย่างไร ตอนนี้ท่านแม่ไม่อยู่ เมื่อนางกลับมาแล้วท่านยังจะกล้าพูดเรื่องนี้กับนางหรือไม่?”
“เจ้าเด็กนี่ พูดเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร?” จูเหล่าโถวมองค้อนใส่
เพราะภรรยาไม่อยู่ เขาจึงกล้าพูดไม่ใช่หรือ หากนางอยู่มีหรือที่เขาจะกล้า
หากพูดเช่นนั้นออกไป นางคงไม่ไว้หน้าเขาและไม่คิดหุงหาอาหารให้กิน
จูซื่อถูจมูกอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเปล่า เพียงแค่…”
น้ำเสียงเขาแผ่งลงมากจนจูเหล่าโถวไม่ได้ยิน
จูเหล่าโถวแสร้งทำเป็นหงุดหงิดและไม่อยากฟัง ไม่มีทางอื่น เขาแก่ตัวลงและลูกชายก็ไม่อยากฟังเขาอีกต่อไป อีกทั้งเขายังต้องพึ่งพาให้ลูก ๆ เลี้ยงดู แล้วเขาจะทำอะไรได้
“ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าต้องการให้พี่รองรับแม่นางเปี้ยนเป็นอนุอย่างนั้นหรือ?” จูซื่อถาม
“นางตั้งท้องแล้ว หากไม่รับนางจะทำอย่างไร จะขับไล่นางไปหรือ หากทำเช่นนั้นแล้วลูกในท้องนางเล่า อีกอย่างนางก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยครอบครัวเราเรื่องต้นพริกเอาไว้ จะตอบแทนน้ำใจของนางแบบนั้นได้อย่างไร” ว่าจบเขาก็มองหน้าเปี้ยนชิวอิ่ง “แม่นางเปี้ยน อย่าถือส
