าครอบครัวเราที่ ‘ปฏิบัติ’ กับท่านไม่ดีเลย เจ้ารองแต่งงานมีลูกชายแล้ว คงให้เขาทอดทิ้งหลิวซื่อเพื่อท่านไม่ได้ และนางก็ยังเป็นสะใภ้ที่ตบแต่งเข้ามา ถึงอย่างไรท่านก็เคยเป็นอนุมาก่อน มาเป็นอนุให้จูเอ้อร์คงไม่ต่างกัน…”
เปี้ยนชิวอิ่งร้องไห้คร่ำครวญบอก “ฮือ… ท่านเองก็ไม่พอใจข้าใช่ไหม ข้าเองไม่ได้เต็มใจ ข้าเป็นเพียงหญิงสาวจากครอบครัวธรรมดา ผู้มีอำนาจและอิทธิพลมาชิงตัวข้าไป แล้วข้าจะทำอะไรได้ ข้าเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ไร้ทางสู้…”
“แล้วท่านต้องการอย่างไร ให้เจ้ารองเลิกรากับหลิวซื่อหรือ?” จูเหล่าโถวถาม
หลิวซื่อที่เงียบไปนานจ้องเปี้ยนชิวอิ่งเขม็ง ขอเพียงอีกฝ่ายกล้าพูดคำนั้นออกมา นางจะไปเอามีดในครัวมาแทงนังจิ้งจอกผู้นี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด
นางเป็นภรรยาโดยชอบธรรม ยังไม่ดีไปกว่านังแพศยาที่แย่งสามีของคนอื่นอีกหรือ?
เปี้ยนชิวอิ่งชะงักก่อนฟูมฟายออกมา “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าจะกล้าหวังสูงแบบนั้นได้อย่างไร พี่สะใภ้รองเพียงอารมณ์ร้ายและมักเข้าใจข้ากับพี่จูเอ้อร์ผิด แต่นางก็ยังเป็นภรรยาโดยชอบธรรมของพี่จูเอ้อร์ และข้า ฮึก ฮือ… ข้าเองก็มีมลทินและถูกขืนใจ ต่อให้ไม่เป็นเช่นนั้นก็ยังไม่คู่ควรกับพี่จูเอ้อร์ ขอเพียงเขายังทำดีกับข้าต่อไปและไม่ดูแคลนความรักของข้า พี่จูเอ้อร์ให้ข้าทำสิ่งใดข้าก็ยอม…”
ว่าจบนางก็กุมมือจูเอ้อร์ด้วยท่าทีไม่ยอมถอดใจ
จูเอ้อร์ตื้นตันแล้วจับมือนางตอบ “ไม่ต้องห่วง แม่นางเปี้ยน ต่อไปข้าจะดูแ
