ลท่านกับลูกเป็นอย่างดี”
“เช่นนั้นก็ควรเลิกเรียกข้าว่าแม่นางเปี้ยนแล้วเปลี่ยนเป็นอิ่งเอ๋อร์แทนดีไหม?”
“ได้สิ อิ่งเอ๋อร์”
……
ทั้งคู่สบตากันอย่างหวานชื่น
หลิวซื่อเห็นแล้วเดือดดาล คันไม้คันมืออยากกระโจนไปแยกทั้งสองจากกัน
หลี่ซื่อขยิบตาให้หลินซื่อ พวกนางฉวยโอกาสทุกคนเผลอไปยืนขนาบข้างหลิวซื่อเพื่อคอย ‘ดู’ นาง
แม้พวกเขาจะตกใจเรื่องเปี้ยนชิวอิ่งกับจูเอ้อร์ ทว่าก็รู้แก่ใจว่าหากเปี้ยนชิวอิ่งตั้งท้อง พ่อสามีคงไม่ปล่อยให้คนอื่นรู้เรื่องเด็กคนนี้
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ ‘การรักษา’ ตำแหน่งของหลิวซื่อเอาไว้ ถึงอย่างไรลูกชายก็ลืมตาดูโลกแล้ว ขอเพียงนางรักษาตัวเองและลูกชายเอาไว้ได้ ชีวิตนี้นางคงกอดตำแหน่งนี้ได้อย่าง ‘มั่นคง’
บางครั้งสตรีก็เป็นเช่นนี้ ไม่สำคัญว่าจะรักษาบุรุษของตนไว้ได้หรือไม่ แต่ต้องรักษาตำแหน่งและลูกชายเอาไว้ หลายสิบปีให้หลังล้วนเป็นลูกชายที่จะเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า หาใช่สามีไม่
จูเหล่าโถวว่าเช่นนี้จูเอ้อร์เองก็ ‘ยอมรับ’ ทางด้านจูต้า จูซื่อ และจูอู่ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร ไม่มีหนทางอื่น เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เผชิญหน้ากับเรื่องพรรค์นี้ พวกเขาจึงไม่รู้จะทำอย่างไร
หากเปี้ยนชิวอิ่งไม่ท้อง พวกเขายัง ‘ขับไล่’ นางออกไปได้ ทว่านางตั้งท้องแล้ว ไฉนเลยจะหมางเมินเด็กในท้องนางได้
ถึงอย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของจูเอ้อร์ นี่คือความแตกต่างระหว่างชายหญิง
สิ่งที่ชายหญิงต่าง
