่กลับมาแล้วจะทำสิ่งใดได้ ไม่มีทางอื่นนอกจากให้นังจิ้งจอกนั่นแท้งลูกไม่ใช่หรือ”
“เอ่อ…. ถึงอย่างไรสถานการณ์ตอนนี้ก็ย่ำแย่ รอให้ท่านแม่กลับมาดีกว่า มันสมองของท่านแม่เหนือกว่าเรามาก หนทางคลี่คลายปัญหาของนางไม่ใช่สิ่งที่เราจะคาดเดาได้” หลี่ซื่อไม่มั่นใจเช่นกัน ทว่าทำได้เพียงปลอบใจอีกฝ่าย
ไม่นานเปี้ยนชิวอิ่งก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ
แม้จูเหล่าโถวจะรับปากว่าจะให้จูเอ้อร์รับนางเป็นอนุ ทว่าผ่านมานานแล้วก็ยังไร้วี่แววว่าจะจัดพิธีขึ้นไม่ใช่หรือ?
หลังค้นของบางอย่างจากหีบเก็บใส่แขนเสื้อ นางก็ไปหาจูปาเม่ย
ช่วยไม่ได้ สะใภ้สกุลจูปฏิบัติกับนางย่ำแย่ มีเพียงจูปาเม่ยผู้นี้ที่สามารถพูดคุยด้วยได้บ้าง แม้อีกฝ่ายจะไม่ชอบนางเช่นกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็น ‘อาเล็ก’ ของลูกในท้องนาง เพื่อเห็นแก่เด็กจึงยังพอจะไว้หน้าอยู่บ้าง
“เจ้ามาที่นี่อีกทำไม?” ทันทีที่จูปาเม่ยเห็นเปี้ยนชิวอิ่งก็ขมวดคิ้วแล้วขยับตะกร้าสีแดงมาตรงหน้าคั่นกลางเอาไว้
แม้นางจะสัญญากับพี่ชายเอาไว้ว่าจะคอย ‘คุม’ เปี้ยนชิวอิ่ง ทว่าก็ไม่ได้รับปากว่าจะเป็นมิตรด้วย
ถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาวของสามีพี่สะใภ้ หากนางไม่พอใจ พวกนางต้อง ‘ปกป้อง’ นางเป็นธรรมดา นางควรเกรงอกเกรงใจพี่สะใภ้ทั้งหลาย แต่ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าหญิงสาวที่จิตใจวิปริตเช่นนี้
“ข้าเจอผ้าเนื้อดีจึงอยากเย็บชุดให้ลูกในท้องข้า เพียงแต่เกินฝีมือที่การตัดเย็บของข้าจะทำได้ ข้าจึงอยากให้เจ้าช่วยสอ
