ื้อผ้าเก่าของซานเป่าและซื่อเป่าที่ยังไม่ขาดยื่นให้เปี้ยนชิวอิ่ง
ในขณะเดียวกันก็รับผ้ามาจากอีกฝ่าย
นางไม่สนใจว่าผ้าเนื้อดีในมือเปี้ยนชิวอิ่งจะมาจากไหน ถึงอย่างไรเมื่อตกมาอยู่ในมือนางแล้วก็ถือว่าเป็นของนาง
นางยังเอามาทำเป็นชุดชั้นในให้ตนเองใส่สบายตัวได้
ส่วนจะเย็บชุดให้เด็กหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับว่านางพึงพอใจในฐานะ ‘อา’ แค่ไหน อย่างซานเป่ากับซื่อเป่าก็เพราะนางสนิมสนมกับพี่สะใภ้สี่จึงช่วยตัดเย็บชุดให้
ส่วนต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า ตอนยังเล็กนางก็ยังไม่ได้เย็บชุดให้ โตขึ้นมาหน่อยแล้วต้องออกไปพบผู้คน ทว่างานฝีมือของพี่สะใภ้ไม่อาจให้ผู้คนภายนอกเห็นได้ นางรู้สึกอับอาย (เพราะตอนนั้นนางเริ่มเอ็นดูต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าแล้ว) จึงช่วยตัดเย็บให้ไม่กี่ชุด
ผ้าที่ยื่นให้เปี้ยนชิวอิ่งมีรูอยู่บ้าง ทำให้เจ้าตัวอยากจะก่นด่าออกมา
หากไม่ใช่เพราะมาขอความช่วยเหลือ นางคงอยากขว้างผ้าใส่หน้าจูปาเม่ยแล้วสะบัดก้นหนีไป
“ข้าขอขอบคุณอาเล็กของเขา เจ้าคิดดูสิ เด็ก ๆ จะสวมเสื้อผ้าดี ๆ ไปทำไม ให้สวมชุดเก่าไปก่อน…” เห็นได้ชัดว่านางโกรธทว่ายังกลั้นใจพูดเอาอกเอาใจต่อ เพราะนางไม่ต้องการเอ่ยวาจาที่ยังไม่รู้ว่าจะทำให้เกิดผลลัพธ์อย่างไรออกมา
“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ เจ้าก็เพียงแค่ได้ตั้งท้องเร็วเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่อยากเห็นหน้าเจ้าแม้แต่น้อย” จูปาเม่ยเก็บผ้าแล้วหยิบผ้าที่ปักค้างไว้มาทำต่อ ระหว่างนั้นก็พูดต่อ “แต่ว่านะ เจ้ามักน
