รยาตอบ ก่อนจะยกโจ๊กไปถึงข้างหลัง
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นจึงพูดใส่เงาหลังของอีกฝ่าย “เช่นนั้นเจ้าอยู่บ้านดูแลนาง! ข้าจะออกไปล่าสัตว์หน่อย” มีแม่นางผู้หนึ่งอยู่ที่บ้าน บุรุษอย่างเขาเอาแต่อยู่ที่บ้านย่อมไม่สะดวก ออกไปล่าสัตว์ข้างนอกกลับมาทำอาหารสักหน่อยดีกว่า
ข้างในห้อง ตอนสตรีนางนั้นเข้ามาช่วยหวันเหยียนเชียนหวาล้างหน้าล้างตา นางยกโจ๊กเข้ามาด้วย กล่าวว่า “แม่นาง ร่างกายของเจ้ายังอ่อนแรง กินของมันเกินไปไม่ได้ กินโจ๊กใสสักถ้วยเถอะ!”
“ขอบคุณมาก” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ย รับโจ๊กมากินเอง
สตรีนางนั้นนั่งมองอยู่ข้างๆ เห็นนางมีท่วงท่าสง่างาม แววตาจึงวูบไหวอยู่บ้างอย่างอดไม่ได้ ยิ้มพลางกล่าวว่า “แม่นาง เมื่อคืนเจ้าตากฝนจนเป็นไข้ แม้ไข้ลดแล้ว แต่ร่างกายยังคงอ่อนแอ ในบ้านข้ามีแค่ข้ากับสามีสองคน เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ ฟื้นฟูร่างกายสักหน่อย!”
หวันเหยียนเชียนหวาก็รู้ว่าร่างกายตนนั้นไร้เรี่ยวแรง แม้อยากจะจากไปแต่ก็ยังไม่อาจทำได้ “รบกวนพวกท่านแล้ว”
“ไม่รบกวนๆ ปกติแล้วพวกข้าสองสามีภรรยาอยู่ที่นี่ไม่ค่อยได้เจอใครเหมือนกัน” นางกล่าวก่อนจะเข้ามาประคองหวันเหยียนเชียนหวานอนลง “เจ้าพักผ่อนอีกเถอะ”
……….
