โจมจวนของเรา ผู้มาเยือนมีพลังแข็งแกร่ง แหวกอากาศปรากฏตัวบนท้องฟ้าได้ พุ่งเป้ามาที่นายน้อย พวกเหลิ่งหวาล้วนได้รับบาดเจ็บหนัก ผู้อาวุโสเหมยก็หมดสติไปเช่นกัน โชคดีเหลือเกินที่นายน้อยปลอดภัย ส่วนเจ้าตำหนักบรรลุขั้นพลังออกฌานมาทันเวลาพอดี”
เพียงไม่กี่คำพูดก็บอกเล่าเรื่องราวครบถ้วน ทว่าเฟิ่งจิ่วฟังแล้วกลับยังคงไม่วางใจ ศัตรูสามารถแหวกอากาศมาปรากฏตัวได้ แม้แต่ผู้อาวุโสเหมยก็หมดสติเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกฝ่ายมีพลังกล้าแกร่ง เห็นทีนางคงต้องรีบทำเวลา หาทางกลับไปโดยเร็ว
นางหยิบป้ายหยกขึ้นมาแล้วเดินออกไปข้างนอก ตอนนี้ขาดอีกเพียงสามคน อีกเพียงสามคนก็ครบหนึ่งร้อย กลับไปแล้วนางต้องคิดหาทางปลีกตัวออกจากหุบเขาราชาโอสถ
เมื่อนางออกจากประตูและเดินเข้าไปในเมือง เดินเล่นอยู่ในเมืองได้พักหนึ่ง สอบถามแล้วกลับพบว่าในเมืองไม่มีคนป่วยหนักแต่อย่างใด
ช่วงเช้าผ่านพ้นไปก็ยังไม่มีข่าวคราว ดวงตะวันอยู่เหนือศีรษะเจิดจ้า นางนั่งลงที่ร้านค้าเล็กๆ ริมทาง สั่งอาหารกินเล็กน้อย
“ท่านป้า ขอเต้าฮวยให้ข้าถ้วยหนึ่ง” สตรีวัยสามสิบกว่าพาเด็กหญิงอายุเจ็ดแปดปีมาถึงที่หน้าร้านค้า เมื่อสั่งเต้าฮวยแล้วก็นั่งลงข้างๆ โต๊ะ
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองโดยไ
