ม่คิดอะไร ทว่าสายตาวูบไหวเล็กน้อย สายตาของนางเลื่อนจากกายสตรีนางนั้น ตกลงที่กายของเด็กหญิงแทน ด้วยเห็นปราณความตายหนาหนักทั่วร่างกาย ดวงตาทั้งสองข้างยิ่งว่างเปล่าไร้แวว ตอนเดินก็แทบไร้เรี่ยวแรงเช่นกัน
“ลูกแม่ แม่ซื้อเต้าฮวยที่เจ้าชอบกินที่สุดให้ เจ้ารีบชิมเร็ว” สตรีนางนั้นร้อนใจอยู่บ้าง กระนั้นยังคงเรียกบุตรสาวของนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็ยื่นถ้วยเต้าฮวยไปถึงตรงหน้าเด็กหญิง มองบุตรสาวที่นั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมดวงตาเหม่อลอย ราวกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของนางอย่างไรอย่างนั้น นางจึงหลั่งน้ำตาออกมาอย่างอดไม่ได้
“แม่ป้อนเจ้าเอง มา อ้าปากเถอะ” นางยื่นช้อนไปที่ข้างปากเด็กหญิง ฝ่ายเด็กหญิงอ้าปากกัดอย่างเกรงๆ
เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว ในดวงตาของเฟิ่งจิ่วปรากฏประกายบางอย่าง นางดื่มชาแล้วกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “นางป่วย ต้องรักษา”
สตรีนางนั้นได้ยินดังนั้นพลันตะลึงงัน จากนั้นจึงมองไปทางเฟิ่งจิ่ว เห็นอีกฝ่ายสวมชุดสีแดงสะดุดตา ใบหน้างดงามโดดเด่น กระนั้นก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้
“หากไม่รักษา สองสามวันหลังจากนี้ต้องหลับไม่ตื่นแน่” เฟิ่งจิ่วกล่าว กลอกตาครั้งหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่เด็กหญิง
ทันทีที่ฟังจบ สตรีนางนั้นก็นั่งไม่ติดที่แล้ว
