คนจากไป กลับได้ยินเสียงบางอย่างคล้ายกับการพ่นลมหายใจ เมื่อหันไปมองก็พบม้าสีขาวราวกับหิมะหน้าตาแปลกๆ อยู่ตัวหนึ่ง
“ฟู่!”
เหล่าไป๋พ่นลมหายใจออกจากรูจมูกทั้งสองข้าง ส่ายหางมองคนเหล่านั้น มันเงยหน้าพร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ชำเลืองมองพวกเขาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ก่อนจะอ้าปากเอ่ยวาจาเช่นมนุษย์ออกมา “พวกเจ้าน่ะหรือที่กล้ามาเอาเปรียบเจ้านายของข้า สงสัยจะกลัวชีวิตตนเองยืนยาวเกินไปกระมัง”
คนจากสำนักสัตยุทธ์ชะงักค้าง มองม้าสีขาวกล่าววาจาอย่างมนุษย์ด้วยความงุนงง พร้อมกันนั้นก็ถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่อยู่ “เจ้า…เจ้าเป็นสัตว์อะไร”
“ข้าคือบรรพบุรุษของพวกเจ้า!” เหล่าไป๋มองเขาอย่างดูแคลนครั้งหนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟัน “คิดหนีหรือ อย่าเสียแรงเปล่าเลย มาถึงที่นี่กันแล้ว เจ้านายข้าให้พวกเจ้าหนีไปได้คงเป็นเรื่องแปลก”
“พูดข่มขู่อะไรนักหนา ดูสิพวกเขากลัวจนมีท่าทางเป็นแบบนั้นแล้ว” ตรงมุมมืดอีกด้านหนึ่ง กลืนเมฆาตัวเมียที่นั่งยองอยู่ยกกรงเล็บขึ้นเลีย ส่ายหางไปมาสองครั้ง แค่ร่างกายตรงแหน็วและกลิ่นอายที่น่ากลัว ก็เพียงพอที่จะทำให้คนสำนักสัตยุทธ์ตกใจกลัวจนขาอ่อนทั้งสองข้างแล้ว
……….
