ไป
ภาพนี้ยั่วยวนใจเป็นอย่างยิ่ง ทำให้คอแห้งผากอย่างควบคุมไม่อยู่ ทว่านางในสายตาของคนสำนักสัตยุทธ์ในตอนนี้ กลับเป็นบุคคลอันตรายอย่างยิ่งยวดคนหนึ่ง ไหนเลยจะมีความคิดอื่นแม้สักกระผีก
“เดิมคิดว่าขอแค่พวกเจ้าไม่มาระราน ข้าจะปล่อยสำนักสัตยุทธ์ของพวกเจ้าไป คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าทุกคนล้วนคิดรนหาที่ตาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็อย่ากล่าวโทษที่ข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน!” นางพูดจบก็หรี่ตาลง จ้องมองเจ้าสำนักสัตยุทธ์สองคน จากนั้นจึงกล่าวกับกลืนเมฆาตัวเมียที่อยู่ข้างล่าง “ฆ่า!”
แทบจะในทันทีที่สิ้นเสียงของนาง สัตว์ตัวเมียข้างล่างก็กระโจนขึ้นทันที ขณะที่จู่โจมด้วยความน่าเกรงขามก็เหวี่ยงกรงเล็บแหลมไปทางสองคนนั้นด้วย “โฮก!”
เสียงคำรามดังขึ้น ไม่ต่างอะไรกับเสียงฟ้าร้อง ทำเอาคนในเมืองที่กำลังเป็นห่วงตระกูลฉินต่างตกอกตกใจ
“อ้าก!”
เสียงร้องน่าเวทนาดังผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ทว่าเสียงนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ร่างสองร่างชักกระตุกอยู่บนพื้น ดวงตาสองคู่ยังคงมองเบื้องบนด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งหมดลมหายใจแล้วก็ยังไม่หลับตา
“นายท่าน พวกเขาสองคนตายแล้ว” สัตว์ตัวเมียมองเฟิ่งจิ่วคล้ายอยากได้คำชมและรางวัล หว
