งให้ข้าใช้ถึงจะเหมาะสมที่สุด”
“ข้าเองๆ!” วิญญาณตนหนึ่งกล่าว ทั้งร่างโผไปข้างหน้า ทว่าเงาร่างโปร่งแสงนั้นกลับถูกแสงสีทองจ้าตาดีดออกไป
“อ้าก...”
วิญญาณตนนั้นรีบวิ่งเข้าไป ไม่ได้ผ่อนแรงลง อีกทั้งยังใช้พลังปราณทั่วร่างกายทั้งหมด เงาร่างทั้งหมดนั้นถูกแสงจากปากว้าจู่โจม หายไปจากกลางอากาศในพริบตาเดียว เหลือไว้เพียงเสียงร้องน่าเวทนาที่วนเวียนอยู่ในอากาศ
ได้ยินเสียงร้องเช่นนี้เวลากลางดึก คนตระกูลฉินที่ได้ยินต่างก็อยากลุกออกไปดู แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของเฟิ่งจิ่ว พวกเขาก็ทำได้เพียงอดกลั้นความกังวลในใจ รอคอยต่อไป
ในห้องนั้น ภาพที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้วิญญาณหลายตนชะงักงัน พวกมันมองวิญญาณผีตนหนึ่งวิญญาณแตกซ่านหายไปจากกลางอากาศ พลันเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นในดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ละตนถอยหลังกรูดไปหลายก้าว
“นะ…นี่เกิดอะไรขึ้น”
“บนร่างคนผู้นี้มีของวิเศษ! พวกเราเข้าใกล้ร่างเขาไม่ได้!”
“เมื่อคืนยังไม่มีเลย ไยวันนี้มีของวิเศษติดตัวได้ หรือเป็นใครมอบให้เขา”
วิญญาณหลายตนพูดอยู่ตรงนั้น อีกทั้งยังลองก้าวไปข้างหน้า ทว่าครั้งนี้ยังคงเหมือนเดิม ยังไม่ทันเข้าใกล้คนที่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง ก็เห็นแสงสว่างส
