ายหนึ่งส่องออกมาจากตรงหน้าอกเขา ดีดพวกมันออกทันที
“ซี้ด! บ้าเอ้ย! ที่หน้าอกของคนผู้นี้สวมหยกโบราณปากว้าเอาไว้!” วิญญาณตนหนึ่งกล่าวอย่างเคียดแค้น ไม่พอใจที่ไม่อาจเข้าใกล้ร่างกายที่ตนเองเฝ้าคอยอยู่หลายปีได้
“เช่นนั้นทำอย่างไรดี พวกเราเข้าใกล้ร่างของคนผู้นี้ไม่ได้”
“ทำได้เพียงจากไปก่อนค่อยคิดหาหนทางแล้ว หยกโบราณชิ้นนั้นร้ายกาจมาก ไม่ใช่หินหยกธรรมดา หากพวกเขาฝืนเข้าไป เกรงว่าจะมีจุดจบอย่างวิญญาณแตกสลาย”
“เช่นนั้นพวกเราไปก่อนเถอะ!”
วิญญาณหลายคนปรึกษากันแล้วคิดจากไป แต่ทันใดนั้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาสายหนึ่งก็ดังมาอย่างไม่รีบร้อน ทำเอาพวกมันส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ล้อมเข้าใกล้กันอย่างรวดเร็ว
“ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดรีบร้อนกลับไปนัก” เฟิ่งจิ่วมองวิญญาณหลายตนอย่างนึกสนุก มุมปากที่ยกโค้งเผยรอยยิ้มทรงเสน่ห์
“อะไรวะ! ออกมา!” วิญญาณที่รวมกลุ่มอยู่ด้วยกันตะโกนออกมา เมื่อมองดูให้ดีแล้ว ในที่สุดก็พบว่ามีคนคนหนึ่งอยู่ตรงมุมมืด!
……….
