มีเจตนาขอบคุณอย่างแท้จริง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
“ท่านนี้คือ…” ชายวัยกลางคนที่แบกบุตรีอยู่เดินมาถึงตรงหน้า เห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงเดินมาตามลำพัง แต่กลับมีสีหน้าท่าทางไม่ธรรมา จึงอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
สตรีนางนี้กล้าหาญดีทีเดียว กล้าอยู่ที่นี่ตามลำพัง สถานที่ซึ่งมีแต่อันตราย กระนั้นกลับไม่มีท่าทางตกใจหรือหวาดกลัว ดูจากสีหน้าเรียบเฉยเย็นชานั้นแล้ว สตรีทั่วไปไม่อาจเทียบได้อย่างแท้จริง
“ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้พวกเราพลัดหลงกัน ข้าถูกปีศาจหมาป่าไล่ตามอยู่ในป่า เป็นท่านเซียนที่ช่วยข้าไว้” ชายหนุ่มกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ตอนข้าดึงสติกลับมาได้ ท่านเซียนก็จากไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกันที่นี่อีกครั้ง นับเป็นโชคชะตาจริงๆ!”
ฟังดังนั้นแล้ว มุมปากของเฟิ่งจิ่วพลันกระตุกเล็กน้อย ทว่านางเพียงแต่ยิ้มเท่านั้น ไม่ได้พูดอะไรอีก
“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง” ชายวัยกลางคนเข้าใจแล้ว คราวนี้เขาวางบุตรีที่อยู่บนหลังลงใต้ต้นไม้ด้านข้าง จากนั้นก็ประสานมือคารวะเฟิ่งจิ่วครั้งหนึ่ง “ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยเหลือบุตรชายข้า ข้าผู้แซ่เฉิงซาบซึ้งยิ่งนัก”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า สายตาทอดมองเด็กสาวที่อยู่ทางนั้น “แม่นางผู้นี้เหมือนจะป่ว
