็กสาวถาม ดวงตาที่ไม่มีประกายเท่าไรนักจ้องมองเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วยิ้มบาง “เรียกข้าว่าภูตหมอก็ได้”
“ภูตหมอ? เจ้าเป็นหมอหรือ” เด็กสาวมองนาง เห็นนางยิ้ม รอยยิ้มนั่นช่างงดงามจับตานัก จึงกล่าวชมขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “เจ้าสวยจริงๆ”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะ “ข้าช่วยเจ้าฝังเข็มเอง แต่เจ้าพยายามผ่อนคลายร่างกายหน่อย”
“ขอบคุณเจ้ามาก แต่โรคของข้ารักษาไม่หาย เกรงว่าจะทำให้เจ้าลำบาก” เด็กสาวกล่าว ยังคงมองสตรีสวยสดตรงหน้า ด้วยรู้สึกว่านางนั้นสวยและมีเสน่ห์มาก มองดูแล้วก็อดกล่าวชมในใจไม่ได้ และนั่นทำให้ตนเองพลอยอารมณ์ดีมากขึ้นด้วย
เฟิ่งจิ่วไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงหยิบเข็มเงินออกมาเริ่มฝังเข็มให้เด็กสาว ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะง่วงเกินไปหรือร่างกายทนรับไม่ไหว เด็กสาวจึงค่อยๆ ปิดเปลือกตาหลับไป
หลายคนที่อยู่ข้างๆ เริ่มไม่สบายใจ ทั้งเป็นกังวลและกระวนกระวาย โดยเฉพาะตอนพวกเขาเห็นสตรีชุดแดงหยิบเข็มออกมาทิ่มลงไปโดยไม่คิด ความสะเพร่าเช่นนั้น วิธีการเช่นนั้น พวกเขามองแล้วเหงื่อตกทันที
แต่พอคิดถึงตราสถานะนั้น ทุกคนก็ปลอบใจตนเองอย่างเต็มที่โดยพลัน ไม่เป็นไรๆ อีกฝ่ายมีตราสถานะนั้น เท่ากับพวกเขากังวลมากเกินไปแล้ว
เวลาผ่านพ้นไป หลังจากนั้นประม
