าณครึ่งชั่วยาม เฟิ่งจิ่วจึงค่อยเก็บเข็มเงินเหล่านั้นกลับมา ขณะเดียวกันก็หยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมาป้อนให้เด็กสาวกิน สุดท้ายก็เติมพลังแห่งชีวิตเข้าไปในร่างกายนางเล็กน้อย จากนั้นจึงให้นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
“ใช้ได้แล้ว” นางหยิบข้าวของทั้งหมดขึ้นมา มองไปทางพวกเขา
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนตะลึงงันไปในทันใดโดยเฉพาะชายวัยกลางคน เขามองเฟิ่งจิ่วนิ่งๆ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “ภูตหมอ เอ่อ คือว่า ใช้ได้แล้วหมายความว่าอย่างไร”
เห็นสีหน้าเครียดเกร็งของชายวัยกลางคนแล้ว เฟิ่งจิ่วเพียงหัวเราะเบาๆ “บุตรีเจ้าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว พวกเจ้าอย่าอยู่ที่นี่นานเลย พานางกลับไปพักฟื้นสักพักหนึ่ง ร่างกายย่อมฟื้นฟูกลับมาเอง ส่วนอาการเล็กๆ น้อยๆ ที่มีอยู่ ตอนนี้หมดไปแล้ว ไม่มีปัญหาแล้ว”
“จะ…จริงหรือ นะ…นางไม่เป็นไรแล้วหรือ” ชายวัยกลางคนถามเสียงสั่น รู้สึกไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง ถึงขนาดไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
………
