ามจริงได้
แม้นางจะรู้ว่าบุรุษผู้นี้ไม่ได้มีใจให้นาง แม้นางจะรู้ว่าบุรุษผู้นี้หลบเลี่ยงนางตลอด ไม่อยากมีความสัมพันธ์ใดกับนาง แต่นางก็ไม่อยากยอมแพ้ง่ายๆ
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์อายุหลายร้อยปีแล้ว เจ้าชอบพอชายชราอายุหลายร้อยปีคนหนึ่งหรือ เจ้าหวั่นไหวกับคนเช่นนั้นหรือ เจ้า เจ้า…” ชายหนุ่มรู้สึกสะเทือนใจ โมโหและรับไม่ได้อยู่บ้าง
เขาชอบเชียนหวาเสมอมา คนในตระกูลล้วนรู้ว่าเขาชอบนาง แต่เพื่อหลบเลี่ยงเขา นางถึงไปฝึกบำเพ็ญอยู่ที่สำนักเซียนแห่งนั้น หนึ่งปีไม่กลับตระกูลแม้สักครั้ง ตอนนี้กลับพูดออกมาว่าชอบพอหัวหน้าพรรคเริงรมย์? จวินเจวี๋ยซางผู้นั้นน่ะหรือ?
เพราะอะไร?
จวินเจวี๋ยซางผู้นั้นมีดีอะไร เหตุใดจึงทำให้นางหวั่นไหวได้ในเวลาสั้นๆ เช่นนี้ เขาแพ้ให้จวินเจวี๋ยซางผู้นั้นที่ตรงไหน เขาไม่ยอม!
เขากลั้นไฟโทสะในใจไว้ มองหวันเหยียนเชียนหวาแล้วกล่าว “เชียนหวา เจ้าต้องกลับไปกับพวกข้า! เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้! จะให้ชายชราอายุหลายร้อยปีมาทำให้เจ้ามัวหมองไม่ได้! ยิ่งไม่อาจทำให้ตระกูลหวันเหยียนของพวกเราเสียหน้าได้!”
หวันเหยียนเชียนหวามีแววตาเย็นชาเล็กน้อย ในดวงตาคู่สวยปรากฏความเยือนเย็น นางจ้องมองบุรุษผู้นั้น ความเย็
