เห็นสัตว์ตัวน้อยมีท่าทางรังเกียจจริงๆ จึงมองไปทางชายคนที่พูดเมื่อครู่นี้ “พี่ใหญ่เฉิง สัตว์เหล่านั้นที่พวกเขาสังหารมาตลอดทาง ท่านล้วนเก็บไว้ทั้งหมด ข้าว่าท่านนำออกมาให้สัตว์ตัวน้อยกินสักหน่อยเถอะ!”
พอฟังจบแล้ว ชายผู้นั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งค่อยกล่าว “ได้เลย!” จากนั้นเขาหยิบหมูปีศาจที่ตายไปแล้วตัวหนึ่งออกมาจากในแหวนมิติ “พวกเราถือโอกาสย่างกินสักหน่อยเถอะ! เพิ่มพลังงานสักหน่อย”
“ดี”
สตรีนางนั้นยิ้มรับ จากนั้นจึงหั่นเนื้อหมูปีศาจให้สัตว์ตัวน้อย “มาๆ เจ้าชิมดูเถอะ นี่ไม่ใช่เนื้องูแล้ว นี่เป็นเนื้อหมูปีศาจ เนื้อหมูปีศาจสดอร่อย เจ้ากินสักชิ้นหนึ่งเถอะ! กินสักชิ้นแล้วเจ้าจะต้องชอบแน่ๆ”
เฟิ่งจิ่วเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ นางไม่ชอบเนื้อสัตว์ปีศาจดิบ เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายยัดเนื้อดิบให้นางกิน นางจึงกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของสตรีนางนั้น หมอบศีรษะพักผ่อน
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นแล้วก็เงยหน้าหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ ท่าทางสัตว์ตัวน้อยตัวนี้ไม่ธรรมดาเลย! แม้แต่เนื้อหมูปีศาจก็ไม่กิน เลือกกินดีทีเดียว”
……….
