ปนั้นเอง ตาข่ายสีเงินก็พลันคลุมลงมาจากด้านบน“จับได้แล้วๆ!” สตรีนางนั้นกล่าวด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกล่าวกับขายวัยกลางคนข้างกาย
ว่า “ขอบคุณท่านพ่อ!” ขณะจะเดินมาข้างหน้า ชายวัยกลางคนกลับรั้งนางไว้“ท่านพ่อ มีอะไรหรือ” นางถามเพราะสงสัย มองบิดาที่รั้งนางไว้“สัตว์ตัวนั้นคือสัตว์กลืนเมฆา แต่ข้าไม่เคยเห็นหนังและขนของสัตว์กลืนเมาเป็นสีแดงมาก่อน มองดูแล้วแปลกอยู่บ้าง ระวังหน่อยดีที่สุด” ชายวัยกลางคนกล่าว มองสัตว์ตัวเล็กที่อยู่ด้านในดาข่ายเงิน สุดท้ายพูดกับคนที่อยู่ฝั่งข้ายและขวา “พวกเจ้าไปดูหน่อย ระวังด้วย อย่าทำให้ตนเองบาดเจ็บ”
“ขอรับ”
ชายอายุประมาณสามสิบปีสองคนก้าวไปเก็บดาข่าย เดิมคิดว่าจะถูกจู่โจมจากสัตว์ตัวเล็กแต่คิดไม่ถึงเลยว่าสัตว์ตัวนั้นเพียงนั่งยองมองพวกเขาไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่พวกเขาจะเก็บตาข่ายเงินไปแล้ว ตอนที่คว้าสัตว์ตัวเล็กนี้ขึ้นมา มันก็ยังไม่ต่อด้านหรือจู่โจมเช่นเดิม“เจ้าตระกูล สัตว์ตัวนี้ดูเชื่องมากทีเดียว” ายสองคนเอ่ยกับชายวัยกลางคนผู้นั้นเมื่อได้ฟังดังนั้น สตรีที่ถูกรั้งเอาไว้ก็เร่งฝีเท้าก้าวเข้าไปอย่างอดไม่อยู่ รับสัตว์ตัวน้อยที่ถูกดึงขนนั้นมา “พวกเจ้าอย่าดึงขนมัน มันตัวเล็กขนาดนี้คงเจ็บแย่”ชายสองคนยิ้มอย่างจนใจก่อนจะถอยไปข้างๆสตรีนางนั้นลูบสัตว์ตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขน อดกล่าวชมไม่ได้ “งดงามจริงๆ ข้าไม่เคยเห็นสัตว์ที่งดงามเช่นนี้เลย ขนสีแดงเพลิงนี้สวยมาก เหมือนกับไฟอย่างไรอย
