ี้กว้างมากหรือไม่”
ฟังดังนั้นแล้วอินทรีแก่ก็มองเฟิ่งจิ่วด้วยความประหลาดใจ “เจ้าไม่รู้หรือว่าที่นี่คือที่ไหน หรือว่าเจ้ามาจากที่อื่น”
“ข้าถามเจ้า เจ้าก็ตอบมาตามตรงเถอะ!” เฟิ่งจิ่วกวาดสายตามองมันเป็นการตักเตือน
อินทรีแก่พลันหดคอเมื่อเห็นเช่นนั้น รีบกล่าวว่า “ที่นี่คือป่าสัตว์ปีศาจ ป่าแห่งนี้กว้างเท่าไรข้าไม่รู้เหมือนกัน ข้าเคยลองบินไปยังทิศทางนั้น แต่บินอยู่ครึ่งเดือนแล้วก็ยังบินออกไปไม่ได้”
เมื่อฟังจบ เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วในทันที ชายชราผู้นั้นให้นางมาอยู่ที่นี่ทำไม? จะให้นางอยู่ที่นี่ไปพักหนึ่งจริงๆ หรือ? แล้วนางจะได้กลับไปเมื่อไร?
อาจเป็นเพราะเห็นเฟิ่งจิ่วไม่พูดจา อินทรีแก่ตัวนั้นจึงกล่าวว่า “ในป่าปีศาจนี้นอกจากสัตว์ปีศาจและสัตว์วิญญาณ ยังมีผู้ฝึกเซียนมาฝึกบำเพ็ญจำนวนหนึ่งด้วย เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าพวกเขามาได้อย่างไร ไม่รู้เช่นกันว่าพวกเขาจากไปอย่างไร”
พอได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วพลันบังเกิดความคิดบางอย่าง ดวงตาเป็นประกาย “ที่นี่มีผู้ฝึกตนมาฝึกบำเพ็ญด้วยหรือ”
……….
