อนเถอะ! เจ้าตำหนักจะส่งคนที่คอยรับใช้ศิษย์เอกมาให้ ถึงตอนนั้นจะพามาคารวะศิษย์เอก”
“อืม เจ้าไปเถอะ!” โม่เฉินตอบรับเสียงหนึ่ง ให้เขาจากไป
ชายชราผู้นั้นถอยออกไป เหลือเพียงโม่เฉินยืนอยู่บนยอดเขาเพียงลำพัง
เขามองเมฆหมอกข้างหน้า มองท้องฟ้าไร้ขอบเขต ลึกลงไปในดวงตาคล้ายกับมีบางอย่างวูบไหว ปล่อยให้ลมหนาวรุนแรงพัดเข้าใส่ เขายังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว ไพล่มือมองไกลออกไป ไม่รู้ว่ ากำลังคิดอะไรอยู่
สามวันให้หลัง เวลาเช้าตรู่
วันนี้ทุกคนในตำหนักศักดิ์สิทธิ์ล้วนมารวมตัวอยู่ที่หน้าตำหนักใหญ่ พวกเขาเป็นผู้สืบทอดโบราณ แม้คนในตำหนักศักดิ์สิทธิ์จะมีไม่มาก แต่คนของตำหนักศักดิ์สิทธิ์ทุกคนต่างก็เป็นบุคคล ที่อยู่ในตำแหน่งสำคัญทั้งสิ้น
ความทะนงตนทำให้พวกเขาไม่ยอมรับน่าหลานโม่เฉินที่จู่ๆ ก็โผล่มาเป็นศิษย์เอกโดยง่าย ต้องรู้ว่าผู้เป็นศิษย์เอกคือเจ้าแห่งตำหนักศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่เจ้าตำหนักเองก็ยังเรียกเขาว่า ศิษย์เอกด้วยความเคารพ ไว้หน้าเขาสามส่วน
เพราะตำแหน่งของเขามีความสูงส่งไม่ธรรมดา ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงไม่ยินดียอมรับ ด้วยอยากรู้ถึงพลังของเขาทั้งสิ้น
บุรุษชุดขาวรูปงามดุจเซียนอยู่ตรงที่นั่งด้านบน คนเบื้องล่างสบตากันครั้งหนึ่ง ตอนเ
