แววตาวูบไหวเล็กน้อย คิดก้าวไปข้างหน้า ฝ่ายเซวียนหยวนโม่เจ จ๋อจู่โจมออกไปก่อนฝ่ามือหนึ่ง ดันลมปราณสีดำที่อีกฝ่ายปล่อยออกมากลับไปพร้อมกัน
“ฮ่า! ฮู่!”
ปึง!
พลังสองสายปะทะกัน ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นโคจรท่าร่างพร้อมกับรถเข็นลอยออกไป ในเวลาเดียวกันก็ขยับกลไกของรถเข็น เข็มพิษหลายเล่มพุ่งออกจากมือที่จับรถเข็นเอาไว้ พุ่ง งตรงไปยังเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
ครั้นเซวียนหยวนโม่เจ๋อหมุนกายใช้แขนเสื้อปัดป้องเข็มพิษเหล่านั้น กลับพบว่าชายวัยกลางคนผู้นั้นหายไปไม่เหลือร่องรอยแล้ว จึงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
กระบวนท่าสังหารดุดันร้ายกาจ พลังไม่อ่อนด้อย แต่กลับเลือกหนีไปตอนที่รู้ว่าไม่อาจประมือกับคู่ต่อสู้ได้ คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย
เขาหันหลังเดินไปหาเฟิ่งจิ่ว เห็นนางมีสีหน้าคล้ายกับครุ่นคิดจึงถามขึ้น “กำลังคิดอะไรอยู่หรือ”
“ลมปราณสีดำของคนผู้นั้น…” เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด “เหมือนกับเป็นลมปราณของดอกบัวแห่งความมืดมิด ทว่าลมปราณสีดำของคนผู้นี้ไม่ได้แก่กล้า”
แม้จะเป็นเช่นนั้น นางกลับกำลังคาดเดาว่าคนผู้นี้น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับเจ้าดอกบัวดำอยู่บ้าง
เมื่อคิดถึงความจริงที่ว่าเจ้าดอกบัวดำถูกทำลายโดยนาง แววตาของนางวูบไหวอีก
