นหยวนโม่เจ๋อพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน ส่วนเฟิ่งจิ่วเดินไปทางห้องอาบน้ำ
อีกด้านหนึ่ง
โม่เฉินผู้สวมชุดขาวปลอดเดินอยู่บนถนนเส้นเล็กกลางป่าทึบอย่างเชื่องช้า แขนเสื้อสีขาวพลิ้วไหวไปตามลมเอื่อย ฝีเท้าแผ่วเบาดูสบายใจ ถนนเส้นเล็กมืดมนเงียบสงัด มีเสียงนกร้องดั งมาเป็นครั้งคราว กลางป่าทึบแห่งนี้มีเมฆหมอกอบอวล เพิ่มความลึกลับน่าครั่นคร้ามให้สถานที่แห่งนี้อีกเท่าตัว
ระหว่างเดินผ่านถนนเส้นเล็กกลางป่า เขาผ่านสถานที่ที่ถูกปิดกั้นด้วยเมฆหมอก จึงหยุดฝีเท้าเงยหน้ามองไปด้านหน้าเล็กน้อย เห็นเพียงตำหนักโบราณลึกลับอยู่บนยอดเขา เมฆหมอกพันเกี่ยวก กัน เดี๋ยวปรากฏเดี๋ยวจางหาย คล้ายกับแดนเซียนอย่างไรอย่างนั้น
ทันใดนั้นกระเรียนเซียนกลุ่มหนึ่งพลันกระพือปีกบินออกมาจากตรงยอดหมอก บินผ่านท้องฟ้าที่มีเมฆหมอกปกคลุม กระเรียนเซียนหนึ่งในนั้นร้องขึ้นมาเสียงหนึ่งก่อนโผลงมา มุ่งหน้ามาทางเ เขาที่ยืนอยู่บนที่ว่าง
ตอนเข้าใกล้ข้างกายเขาก็ลดความเร็วลงทันที บินเวียนวนอยู่เหนือศีรษะเขา ก่อนจะกระพือปีกบินไปส่งเสียงร้องกลางท้องฟ้าสูงอีกครั้ง ทว่าไม่ได้จากไปไหน
“เซียนท่านใดมาถึงที่นี่”
เสียงเคร่งขรึมดูห่างไกลดังมาจากยอดเมฆ เหมือนกับระฆังวิญญา
