ณกลางวัดโบราณอย่างไรอย่างนั้น เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น มันทั้งเคร่งขรึมและมีพลัง ทะลุผ่านชั้นเมฆ ดังก้องอยู่ท่ามกลางท้ องฟ้า
“อาจารย์ ศิษย์ของเทียนจี”
โม่เฉินยืนรับลม เสื้อสีขาวขยับไหว เสียงของเขาแฝงลมปราณพลังวิญญาณอันแข็งแกร่ง ไม่รีบร้อนไม่เนิบช้า ไม่หยิ่งผยองหรือทะนงตน เสียงนั้นดังสะท้อนอยู่กลางท้องฟ้าเช่นกัน ดังไปสู่ยอ อดเมฆ
“เชิญ!”
ครั้นได้ยินเสียงเชิญ ราวกับว่ามีแสงสีทองสายหนึ่งแหวกผ่านยอดเมฆ พร้อมกันนั้นกลางตำหนักตรงยอดเมฆที่ดูคล้ายไร้ผู้คนกลับมีชายหนุ่มหญิงสาวสวมเสื้อสีขาวยี่สิบคนเหยียบลมบริสุทธิ์ ออกมาจากเมฆขาว มุ่งหน้ามาตรงที่โม่เฉินอยู่แล้ว
ทว่าพวกเขาไม่ได้ร่อนลงบนพื้น เพียงยืนเรียงกันอยู่กลางท้องฟ้าเป็นสองแถว ตอนนี้เองพรมแดงพลันพุ่งออกมาจากยอดเมฆ มาถึงตรงหน้าของโม่เฉินโดยตรง
“เชิญ!”
ชายหญิงชุดขาวยี่สิบคนนั้นส่งเสียงที่เปี่ยมไปด้วยลมปราณพลังวิญญาณ เสียงนั้นดังสนั่นและนอบน้อม ทั้งยี่สิบคนพากันผายมือเชิญให้โม่เฉินเดินไปบนพรมแดง
