บทที่ 839 อู๋เป่าของสกุลจู
ทารกในอ้อมแขนเขา ‘ร้องไห้จ้า’ ขึ้นมาอีกครั้ง
หลินซื่อที่กลับเข้ามาเห็นก็พูดขึ้นว่า “พี่รอง ท่านอุ้มเขาออกมาได้อย่างไร สวรรค์ ตายแล้ว ท่านหมอบอกว่าเขายังเล็ก ยังโดนลมไม่ได้…รีบส่งให้ข้าเร็วเข้า!”
นางรับเด็กมาจากเขาแล้วก็เดินเข้าไปในห้อง
ระหว่างนั้นนางยังบ่นพึมพำว่าจูเอ้อร์โตมาจนเป็นพ่อคนแล้วยังไม่อาจพึ่งพาได้
จูเอ้อร์ “…”
จูอู่กระแอมเบา ๆ พลางเดินมากล่าวแก้ตัวให้ภรรยา “พี่รอง ท่านอย่าได้ใส่ใจ เมียข้าไม่ได้มีเจตนาอื่น นางเพียงเป็นห่วงหลานชายตัวน้อย กลัวว่าเขาจะหนาวและหิว…”
“อืม” จูเอ้อร์ขานรับเบา ๆ
เขาคงไม่อาจบอกได้ว่าตนเองเบาใจเมื่อหลินซื่ออุ้มลูกไปได้เสียที
ด้วยเหตุว่าเมื่อนึกได้ว่าการเกิดมาของลูกชายทำให้หลิวซื่อต้องถูกชายอื่นแตะเนื้อต้องตัว เขาก็ยังไม่สบายใจเล็กน้อย
ลูกคนนี้เขาก็รัก ทว่า…
อืม…
ความรู้สึกสับสนนี้ยากเกินอธิบายให้ชัดเจน!
เขาไม่ทันได้มองว่าลูกของตนกับภรรยาเป็นอย่างไรก็พาลไม่อยากเห็นหน้าเสียแล้ว
“พี่รอง ท่านไม่โกรธเมียข้าใช่ไหม คราวหน้าข้าจะบอกให้นางมาขอโทษท่าน” จูอู่ไม่รู้ความในใจ คิดว่าพี่ชายยังไม่พอใจ จึงพูดว่า “นางทำอย่างนั้นได้อย่างไร เป็นน้องสะใภ้กลับเอ่ยวาจาแบบนั้นกับพี่สามี ถึงกับแย่งลูกไปจากท่าน น่าละอายเกินไปแล้ว ท่านเป็นพ่อเด็ก จะทำร้ายลูกตนเองลงได้อย่างไร”
จูเอ้อร์ “…”
เหตุใดเขาถึงไม่ยักรู้ว่าเจ้าห้าเป็นคนพูดมากถึงเพียงนี้
จูปาเม่
