ยไม่รู้เรื่องรู้ราว นางเพิ่งพาซานเป่า ซื่อเป่า หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยออกไปเดินเล่น เก็บดอกไม้ และเด็ดผลไม้รอบหมู่บ้าน พอพวกเขากลับมา พี่สะใภ้รองก็คลอดลูกแล้วหรือ!
นางมีสีหน้างุนงง “คลอดลูกหรือ ยังไม่ครบกำหนดเลยไม่ใช่หรือ?”
“แต่ก็คลอดมาแล้ว ร่างกายปกติดี ยินดีด้วย เจ้ามีหลานชายอีกคนแล้ว” ในที่สุดหลี่ซื่อที่ง่วนอยู่นานก็ได้พักสมองที่เคร่งเครียดเต็มที
ตั้งแต่เอาตัวไปรับหลิวซื่อ เรื่อยไปถึงการคลอดก่อนกำหนด กระทั่งถึงเลือดออก แต่ละอย่างประดังประเดเข้ามาทำเอานางแทบหัวใจวาย
เคราะห์ดีที่สุดท้ายทุกอย่างก็สงบลง ไม่เช่นนั้นหากแม่สามีกลับมา ทุกคนคงไม่อาจหาคำอธิบายได้!
“โธ่ หลานชายหรอกหรือ?” จูปาเม่ยผิดหวังเล็กน้อย “ข้าคิดว่าพี่สะใภ้รองจะคลอดหลานสาวให้ข้าเล่นด้วยเสียอีก ข้าคิดจะเย็บชุดและที่ติดผมดอกไม้ให้แล้วแท้ ๆ…”
งานฝีมือสวย ๆ งาม ๆ ที่นางใช้ได้กับการทำชุดตุ๊กตาเท่านั้นมีอันต้องพังทลายลง
หลี่ซื่อขบขัน “มีเด็กมากมายในบ้าน ไม่เพียงพอให้เจ้าเล่นด้วยหรือ? ข้าเห็นว่าเด็กสาวสกุลหลี่ว์สามคนก็เหมือนจะมีที่ติดผมดอกไม้ใหม่กันแล้ว ฝีมือเจ้าไม่ใช่หรือ คราวหน้าเจ้าทำให้ข้าสักหน่อย ข้าจะเอากลับไปติดให้หลานสาวที่บ้านแม่ข้า”
“ถึงเวลานั้นแล้วท่านมาหยิบเอาไปได้เลย ข้าทำเอาไว้ตั้งหลายอัน”
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว ขอเอาไปตามที่เจ้าบอก”
“ฮ่า ๆๆ… พี่สะใภ้สี่ ท่านเคยเกรงใจข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าเลือกเพียงอั
