บทที่ 838 หมวกบนหัวเป็นสี ‘เขียว’ แล้ว
ไม่รู้ว่าหมอตำแยเข้ามาเมื่อไหร่ จูเอ้อร์เองก็ถูกดันเข้ามุมแล้ว
เขานิ่งเงียบมองคนทั้งคู่หารือกันว่าจะ ‘จัดการ’ กับหลิวซื่ออย่างไร
น้ำร้อนถูกยกเข้ามาพร้อมผ้าขนหนู ใครบางคนยกชามน้ำแกง คะยั้นคะยอให้หลิวซื่อดื่ม
ขณะนี้นางหน้าซีดขาวราวกระดาษ จวนจะหมดสติเต็มที
เขาได้ยินเสียงตะโกน “คลอดแล้ว ออกมาแล้ว!”
“สวรรค์! ในที่สุดก็คลอดได้เสียที…”
……
จากนั้นเสียงใครบางคนที่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้น “สวรรค์ ข้ากลัวแทบตาย ฮือฮือ… ยังดีที่คลอดออกมาได้ รีบมาดูเร็วเข้า เป็นลูกชายหรือลูกสาว”
“ลูกชาย”
“ได้ยินไหม พี่สะใภ้รอง เป็นลูกชาย ต่อไปนี้ท่านมีผู้สืบสกุลแล้ว”
……
ดูเหมือนว่าจะมีคนอุ้มเด็กคนนี้ลงในอ้อมแขน
จูเอ้อร์ก้มมองใบหน้าแดงยับย่น เขาคิดว่าน่าเกลียดเกินไปที่จะเป็นลูกชายตนเอง ลูกชายเขาจะขี้เหร่แบบนี้ได้อย่างไร!
“ไม่ได้การแล้ว พี่สะใภ้รองเลือดออกไม่หยุดเลย!”
“แย่แล้ว เรียกหมอมาเร็วเข้า!”
……
จูเอ้อร์ไม่ทันได้ตอบสนองก็เห็นหมอชาวบ้านรุดเข้ามาในห้องอีกครั้ง
ครั้งนี้อีกฝ่ายเอื้อมมือคลำหน้าท้องหลิวซื่อ
จูเอ้อร์ “…”
ด้านนอกบ้าน จูต้า จูซื่อ และจูอู่เพิ่งถอนหายใจโล่งอกเมื่อรู้ว่าคลอดลูกแล้วไม่ทันไร พวกเขาก็ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นจึงวิตกขึ้นมาอีกครั้ง
“ทำไมเรื่องถึงได้กลับตาลปัตรไปมาเช่นนี้” จูซื่อเอ่ย “คลอดแล้วไม่ใช่หรือ?”
“คลอดแล้วแต่ไม่ได้หมายความว่าแม่จะปลอดภัยเสียหน่
