อย” จูต้าบอกด้วยความกังวล “มีคำกล่าวแต่โบราณว่าเมื่อหญิงคลอดบุตร เท้าก้าวหนึ่งของนางก็เหยียบเข้าโลงไปแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าคิดว่าข้าไม่วิตกเมื่อครั้งที่พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าคลอดลูกคนโตและลูกคนรองหรือ… ถึงแม้การคลอดจะผ่านไปอย่างราบรื่น ข้าเองก็ยังวิตก… เพียงแค่นึกไม่ถึงว่าสะใภ้รองจะต้องเผชิญกับเรื่องมากมายเช่นนี้”
“หากนังจิ้งจอกไม่ก่อวีรกรรมในห้อง คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้” เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่อาจเกิดขึ้นกับหลิวซื่อ จูซื่อก็อดรู้สึกรังเกียจหญิงที่ชื่อว่า ‘เปี้ยนชิวอิ่ง’ ไม่ได้
ต่อให้นาง ‘ยื้อชีวิต’ ต้นพริกของสกุลจูเอาไว้ได้ และกลายเป็น ‘ผู้มีพระคุณ’ ของสกุลจู นางก็ไม่อาจมาทำลายครอบครัวของพี่รองได้!
ดูสิ่งที่นางทำกับพี่สะใภ้รองสิ!
ในขณะที่จูซื่อก่นด่านางว่าเป็น ‘นังจิ้งจอก’ จูต้ากับจูอู่กลับเงียบ ทว่าแม้ไม่ได้กล่าวออกมาแต่ในใจก็คิดไม่ต่างกัน
เมื่อเห็นจูเอ้อร์อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน พวกเขาก็ปรี่มารายล้อม
“เจ้ารอง ทำไมถึงออกมา แล้วเมียเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“พี่รอง หลานชายใช่ไหม ตายแล้ว ดูจมูกกับปากสิ มีเค้าของสกุลจูเราชัดมาก…”
……
“พี่รอง ทำไมท่านถึงทำหน้าอย่างนั้น ไม่ดีใจหรอกหรือ?”
สิ้นคำจูซื่อ จูต้ากับจูอู่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของจูเอ้อร์ จึงทำหน้างุนงง
จูเอ้อร์ที่เหม่อลอยไปครู่หนึ่งดูเหมือนจะได้สติกลับคืนมา “เปล่า ข้าไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่… ตั้งตัวไม่ทันได้…”
“ฮ่า ๆๆ ข้าเข้าใจ ๆ อยู่ ๆ
