ก็เป็นพ่อคนเช่นนี้ทำให้รู้สึกเหลือเชื่อใช่ไหมเล่าพี่รอง” จูซื่อกล่าวกลั้วหัวเราะ “ตอนที่ข้าเป็นพ่อคนครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้เป็นพ่อคนแล้ว รู้สึกเหมือนว่าเด็กคนนี้หล่นลงมาจากฟ้า…”
จูเอ้อร์ตอบ “อื้อ”
ทันใดนั้น ทารกในอ้อมแขนเขาก็ร้อง ‘แง ๆ’ ออกมา
“พี่รอง ท่านอุ้มเขาแบบนี้เขาไม่สบายตัว ส่งมาให้ข้า ข้าเคยมีประสบการณ์มาก่อนจึงรู้วิธีอุ้มเขา” จูซื่อเอื้อมแขนไปรับหลานชายมาอุ้มพลางสอนวิธีอุ้มให้พี่ชาย
เขาบอกจูเอ้อร์ว่าทารกเกิดใหม่เหมือนเต้าหู้ จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
ทว่า ‘เต้าหู้’ ชิ้นนี้ก็เติบโตรวดเร็ว เพียงไม่นานก็คอแข็งและไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก ไม่นานผิวจะกลับกลายเป็นขาวผ่องเนียนนุ่มราวกับตุ๊กตาหิมะ
“ลูกหลานสกุลจูไม่มีทางขี้เหร่ พี่รองอย่าได้กังวลไป ท่านกับพี่สะใภ้เองก็หน้าตาไม่อัปลักษณ์ ลูกของพวกท่านย่อมไม่ขี้เหร่แน่นอน”
“พี่สี่ พูดอะไรอย่างนั้น ขี้เหร่อะไรกัน เรียกว่าดูดีต่างหาก” จูอู่ปั้นหน้าแหย่
“ฮ่า ๆๆ!” จูซื่อหัวเราะ “พี่รองมีลูกทั้งทีก็ต้องดีใจเป็นธรรมดา พี่รอง ถูกของเจ้าห้า เขาน่ารักมาก โตขึ้นต้องดูดีแน่นอน”
จูอู่เห็นจูเอ้อร์ไม่ขำด้วยก็เกรงว่าจูซื่อจะล้อเล่นแรงเกินไป จึงรีบกล่าวสนับสนุนจูซื่อ “ดูดีอะไรกัน เด็กผู้ชายก็ต้องหล่อเหลา ต่อไปเขาต้องตามรอยต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าแน่นอน ทั้งฉลาดและหน้าตาดี และยังถนัดศึกษาเล่าเรียนอีกด้วย”
“เรื่องนั้นไม่ต้องบอกก
