บทที่ 837 คลอดยาก
หมอชาวบ้านจับชีพจรให้หลิวซื่อหลังจากเข้ามาในห้อง
ตอนนี้นางเจ็บปวดมากจนไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
ทำเพียงกรีดร้องและคร่ำครวญบอกว่าเจ็บเหลือเกินและไม่อยากคลอดลูกแล้ว ชีวิตนี้ไม่มีทางยอมทนทรมานแบบนี้อีกเด็ดขาด
นางสูดหายใจลึกก่อนถามหลิ่วซื่อกับหลี่ซื่อว่าคลอดลูกเจ็บปานนี้แล้วพวกนางรอดมาได้อย่างไร
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเติบใหญ่มากแล้ว หลิ่วซื่อจึงจำไม่ได้นัก “ไม่เป็นไรหรอกนะน้องสะใภ้ ถึงเจ็บก็เจ็บไม่มาก ผู้หญิงถูกสร้างมาให้คลอดลูกได้ ถ้าผ่านมันไปได้เจ้าก็ไม่เป็นไรแล้ว…”
“ฮือ… พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าเจ็บมาก! ข้าไม่อยากคลอดลูกแล้ว…” น้ำตาพลันไหลออกจากหางตาหลิวซื่อ แม้นางจะเป็นห่วงลูกและกังวลว่าจะเกิดอะไรกับลูกในท้อง แต่มันก็เจ็บเหลือเกิน เจ็บเสียจนนางขยาดกับเรื่องทำนองนี้
ตอนนี้นางต้องการเพียง ‘พ้นความเจ็บปวด’ นี้ไป
เนื่องจากหลิวซื่อทั้งโวยวายทั้งดิ้น หมอชาวบ้านจับชีพจรได้เพียงไม่นานก็ทนไม่ไหว จึงตรวจดูใบหน้า ม่านตา และส่วนอื่น ๆ แทน
นางเหงื่อแตกเต็มหน้า ริมฝีปากซีดขาว ดวงตาเหนื่อยล้า ทั้งหมดเป็นสัญญาณที่ทำให้หมอชาวบ้านร้อนใจ “ข้าขอแตะหน้าท้องนางได้ไหม?”
“เกรงว่าคงไม่ได้ ท่านหมอ พี่รองของข้ายังไม่กลับมา” หลี่ซื่อจ้องเขม็งขณะรีบท้วงอีกฝ่ายที่เอื้อมมือออกไปแล้ว “ตกลงว่าอาการของพี่สะใภ้ข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอชาวบ้านไม่กล้าตอบต่อหน้าหลิวซื่อ จึงมองหน้าหลี่ซื่อ
หลี่ซื่อตามเขาออกไปนอกห้อง
