ทันทีที่จูต้าเห็นทั้งสองเดินออกมาก็ปรี่ไปหา “เป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอชาวบ้านส่ายหน้าเบา ๆ “อาการค่อนข้างหนัก ข้าจับชีพจรแล้วแต่ตอนนี้ก็ยังยืนยันแน่ชัดไม่ได้ เดิมทีข้าอยากจะแตะหน้าท้องนางเพื่อดูอาการของเด็ก แต่จูเอ้อร์ยังมาไม่ถึง จึงทำไม่ได้… สรุปก็คือตอนนี้เกรงว่านางน่าจะคลอดยาก”
“หา?” หลี่ซื่อแทบทรงตัวไม่อยู่ “จะเป็นไปได้อย่างไร เช่นนั้นพี่สะใภ้… นางจะยังรักษาลูกเอาไว้ได้หรือไม่!”
พวกเขาคิดว่าหลิวซื่อจะไม่สามารถคลอดลูกได้หรือเกิดความผิดปกติกับเด็ก แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้กับนางจริง ๆ
ไม่สิ ไม่ใช่ว่านึกไม่ถึง แต่ไม่กล้าคิดต่างหาก
ต่อให้ที่ผ่านมามีเรื่องกระทบกระทั่งกันระหว่างสะใภ้ ทว่าไม่มีเหตุให้ต้องไร้ความเห็นอกเห็นใจกัน เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้วจะทำใจได้อย่างไร
ในเวลาเดียวกัน เย่อวี๋หรานที่กำลังดื่มน้ำอยู่พลันสำลักแล้วไอออกมาจนน้ำตาเล็ด
สาวใช้ซุ่ยเอ๋อรีบโผมาดูแล “จูต้าเหนียง ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”
เย่อวี๋หรานอาการดีขึ้นหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นางบอกอย่างตงิดใจ “ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงได้รู้สึกว่ามีเรื่องเกิดขึ้น… ซุ่ยเอ๋อ เจ้าช่วยให้คนไปดูว่าเจ้าสามกับเจ้าเจ็ดไปอยู่ที่ไหน”
“เวลานี้ คุณชายจูซานกับคุณชายจูซีคงอยู่ที่โจวเสวียเจ้าค่ะ” ซุ่ยเอ๋อตอบ “ตอนนี้เป็นเวลาเรียน คุณชายจูซานเชื่อฟังคำชี้แนะของท่าน เมื่อไม่มีสิ่งใดทำก็ไปโจวเสวีย ยังได้ซึมซับบรรยากาศการเล่าเรียน… จูต้าเหนียง บุตรชายท
