เข้าใจจริง ๆ ว่าหัวใจของแม่สามีทำด้วยอะไร เหตุใดจึงกล้าให้หมอเย็บหน้าผากของเด็กราวกับเย็บเสื้อผ้า?!
ยามปกติที่นางเย็บผ้า เมื่อถูกเข็มทิ่มเพียงเล็กน้อยยังเจ็บจนทนไม่ไหว หากเข็มนั้นต้องทิ่มลงไปบนร่างของเด็ก…
ไม่กล้าคิดจริง ๆ
“พี่สะใภ้ใหญ่…” หลี่ซื่อไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร “ท่านไม่ต้องกังวล มีท่านแม่อยู่ ต้าเป่าต้องไม่เป็นไรแน่นอน”
“ข้ารู้ว่าเขาจะไม่เป็นไร แต่มันย่อมเจ็บ…เจ้าลองใช้เข็มทิ่มร่างตัวเองดู เจ้าว่าจะเจ็บหรือไม่?” หลิ่วซื่อทนไม่ไหวจนระบายความโกรธใส่หลี่ซื่อ
หลี่ซื่อรู้ว่าในยามนี้จิตใจอีกฝ่ายรับไม่ไหวจึงไม่ได้ถือสา “แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหนทางไม่ใช่หรือ? บาดแผลนั้นของต้าเป่า ท่านหมอก็ล้วนบอกแล้วว่าเห็นกระดูก…หากไม่อยากให้เหลือแผลเป็นก็มีแต่ต้องเย็บแผล หลังจากนั้นค่อยใช้ยาที่ดีที่สุด…”
“เหลือแผลเป็นก็ยังดีกว่าต้องเย็บแผล”
“เหลือแผลเป็นก็ไม่อาจสอบขุนนางระดับเคอจวี่ได้ไม่ใช่หรือ? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ท่านบอกว่าตั้งตารอให้ต้าเป่าสอบขุนนางระดับเคอจวี่ เพื่อให้เอาตำแหน่งซิ่วไฉกลับมาหรือ?”
หลิ่วซื่อตัวแข็งทื่อ เช็ดน้ำตาที่กำลังไหล “เหตุใดข้าจึงน่าเวทนาถึงเพียงนี้? อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงต้องประสบความทุกข์เช่นนี้?”
“โธ่…ครั้งนี้ต้าเป่าต้องเจอกับความทุกข์แล้วจริง ๆ ก่อนหน้านี้หวังเพียงแค่ให้เขามีอนาคตที่ดี ไม่เช่นนั้นความทุกข์ยากในวันนี้คงสูญเปล่าแล้ว” หลี่ซื่อถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เฮ้อ จริงด้วย
